27.1 C
Galatsi
Σάββατο, 22 Ιουνίου, 2024
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

    Διακόπτης μνήμης

    Ημερομηνία:

    -- Διαφήμιση --

    Της Ελένης Μαριόλη

    Κανείς δεν ξεχνά: Ήταν η λεζάντα που συνόδευε το μήνυμα της φωτογραφίας του περιοδικού  – σίγουρα δεν είχα ξεχάσει, το είχα βάλει σε ένα μικρό ντουλαπάκι στην άκρη του μυαλού μου.

    Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι πως ίσως και να υπάρχει κάποιος στη φύση, όχι απαραίτητα ορατός, αλλά κάποιος, τέλος πάντων, που αποφασίζει να παίξει μαζί μας κι έχει δημιουργήσει έναν διακόπτη ασφαλείας, όπως είναι η μνήμη.

    -- Διαφήμιση --

    Τι παράξενο πράγμα, ένας διακόπτης μνήμης! Έτσι είναι και η μνήμη μου. Κλείνω το διακόπτη, γιατί μερικά πράγματα στη ζωή πρέπει με τον καιρό να τα ξεχάσω. Άλλα πάλι πρέπει να μάθω να ζω μαζί τους.

    Ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που, λειτουργώντας ως domino, μου θύμισε άλλο ένα και άλλο ένα και άλλο ένα.

    -- Διαφήμιση --

    Ήταν Χριστούγεννα του 1981 και οι φοιτητές της παρέας αποφάσισαν να βγάλουν ένα περιοδικό. Ένα περιοδικό για όλ’ αυτά που συμβαίνουν δίπλα μας και τα αφήνουμε να χαθούν, καθησυχάζοντας τον εαυτό μας πως πάντα θα υπάρχει ένα «μετά», ένα «αύριο» και «περισσότερος χρόνος».

    Κοιτώντας τη φωτογραφία είμαι σίγουρη ότι άκουσα την φωνή του Λουκά Θεοδωρακόπουλου.

    Ο πρωτοποριακός εκδότης του ΑΜΦΙ μιλούσε χωρίς ανάσα για την ΑΜΦΙσβήτηση, για τα κινήματα ΑΜΦΙσβήτησης. Έβαζε στόμφο και υπερβολή στην πρόθεση ΑΜΦΙ, ήθελε να γράψει ένα άρθρο για την ΑΜΦΙσεξουαλικότητα και φοβόταν το “ναι μεν αλλά”.

    Στην άκρη του τραπεζιού ο/η αγέννητος  ο/η Ζακ/Τζάκυ τον άκουγε και γέλαγε.

    Εκείνες τις μέρες οι φεμινίστριες οργάνωναν διαδηλώσεις για να παρέμβουν μαχητικά σε όλα τα ζητήματα που περιλάβαινε η ατζέντα τους: Τα καλλιστεία, το Οικογενειακό Δίκαιο, τις εκτρώσεις, τη βία και τους βιασμούς, το δικαίωμα των γυναικών να κυκλοφορούν χωρίς φόβο.

    “Aκόμα κι αν φορέσω την φούστα μου καπέλο,

    όταν λέω όχι σημαίνει ότι δεν θέλω”,

    είναι δυνατόν να ήταν γραμμένο στις σκάλες του Dada;

    Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το «Αλκυονίς». Να προλάβουμε να δούμε την ταινία «Oι Aπέναντι». Να το πιάσουμε από την αρχή! Να γράψουμε και για την ερωτική εμμονή! Τρέχαμε και μαζί μας έτρεχε και η Ιωάννα  Παλιοσπύρου.

    Παράξενες μέρες, το κλικ της φωτογραφίας για το εξώφυλλο έξω από το σινεμά κράτησε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Κάποιος Μαυρουδής μας κοιτούσε, το δεξί του χέρι έσφιγγε ένα τσεκούρι.

    “Κι όσοι μ’ απείλησαν με πίσω μαχαιριές, πρέπει να ξέρουν, τους περιμένω … σιγά μη φοβηθώ”

    Το περιοδικό κυκλοφόρησε, τεύχος 1ο, Γενάρης 1982.

    2ο τεύχος δεν θυμάμαι αν κυκλοφόρησε. Έδινα πανελλαδικές, όπως τις έλεγαν τότε.

    Πέρασαν 40 χρόνια και τρέμουμε από φόβο να ανοίξουμε το κουτάκι με τα αυτονόητα, γιατί είναι χειρότερο κι απ’ της Πανδώρας.

    Γενάρης του 2023 κι όλα αυτά που ζήσαμε, γράψαμε, αμφισβητήσαμε, έγιναν μια συνήθεια που την μεταφέρουμε από γενιά σε γενιά.

    Τότε το περιοδικό το έλεγαν Συμβολή. Ίσως μετά να το ονόμασαν Καμίνι και σήμερα να απαντάει  στο kamini.gr.

    Όπως και να το λένε, δεν υπάρχει διακόπτης. Για να τα σβήσω, θα πρέπει να πέσει ο γενικός.

    Κάθε φορά που τα θυμάμαι, συνειδητοποιώ πως όλ’ αυτά τα κρυφά που κρατώ κρυμμένα αφήνουν μια γλυκιά γεύση σοκολάτας αμυγδάλου.

    ΜΟΙΡΑΣΤΕΊΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

    ΕΓΓΡΑΦΗ

    -- Διαφήμιση --

    ΠΡΟΣΦΑΤΑ

    ΣΧΕΤΙΚΑ
    ΑΡΘΡΑ

    Τον λένε Σίμον Κιέα

    Τα στοιχεία του κειμένου κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Συνυπογράφω Τον λένε...

    Τι πρέπει να κάνουν οι γυναίκες για να αρέσουν στους άνδρες

    Τι πρέπει να κάνουν οι γυναίκες για να αρέσουν...

    Γυάρος: Ο υπερτουρισμός αλλοιώνει και την ιστορία

    Με τον τίτλο «Τι σημαίνει για έναν τόπο όπως...

    Ένα έχω να πω και θ’ ακουστώ σαν μπούμερ

    Ανάρτηση του Άρη Καλαντίδη, δημοσιεύουμε με την άδεια του....
    -- Διαφήμιση --