26.6 C
Galatsi
Τρίτη, 25 Ιουνίου, 2024
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

    «… η κουβέντα έγινε κάτι σαν μεταμεσονύκτια σύναξη σε μπαράκι ή αμφιθέατρο»

    Ημερομηνία:

    -- Διαφήμιση --

    Της Αγγέλικας Σαπουνά

    Τους έβλεπα νάρχονται ένας ένας ή δυο δυο, ένας με ρώτησε κιόλας, πολύ ευγενικά, «κάπου εδώ γίνεται μια παρουσίαση βιβλίου, μήπως ξέρετε;», και φυσικά ήξερα πριν με ρωτήσει, επειδή τα πρόσωπα και οι φυσιογνωμίες που έβλεπα, οι εκφράσεις, το περπάτημα, το ντύσιμο, ήταν «οι δικοί μας» σε κάθε περίπτωση, ότι κι αν κάνουν, ότι κι αν ψηφίζουν, όποιοι κι αν είναι.

    Είχα και πολύ κέφι, μου είχε αρέσει το βιβλίο, όχι για το πολιτικό κομμάτι τόσο, αλλά για το κλίμα που έβγαζε, όχι το ηρωϊκό που διατυμπανίζαμε εμείς οι νεότεροι, στη μεταπολίτευση πια, αλλά αυτά που νιώθαμε χωρίς να τα λέμε γιατί ήταν παράξενα:

    -- Διαφήμιση --

    Την αλήθεια των φοιτητών στην «επαρχία» (sel. 22-23): «Είναι σαν ξένοι στην πόλη της Πάτρας και κατά κανόνα έχουν σχέσεις μόνο μεταξύ τους … Στο γήπεδο υποστηρίζουν την ομάδα που παίζει κατά της Παναχαϊκής … Μόνη διασκέδαση κάποιου επιπέδου ο κινηματογράφος».

    Τη συνέχεια που βιώναμε, χωρίς συνήθως να την κατανοούμε κιόλας, όλοι -εκείνοι οι του αντιδικτατορικού αγώνα αλλά κι εμείς, τα παιδιά και οι έφηβοι της χούντας, οι επονομασθέντες αργότερα «μπούμερς»- με τη γενιά των γονιών μας, που μας την έσπαγαν γενικότερα, αλλά (σελ. 24): «Θα έλεγε κανείς ότι αυτή η ιστορία με τα μακριά μαλλιά, γενικότερα, είναι μια απάντηση στους κουρεμένους του Άουσβιτς και των άλλων στρατοπέδων συγκέντρωσης της χιτλερικής Γερμανίας. Η δεκαετία του 60 είναι από πολλές πλευρές μια ρεβάνς σ’ αυτά τα φοβερά γεγονότα…».

    -- Διαφήμιση --

    Την αυτόματη συστολή απέναντι στο φόβο και τη φρίκη και την αντιμετώπισή της με το χιούμορ, όχι γιατί πρέπει να παριστάνει κάποιος τον «γενναίο» αλλά γιατί είναι ασέβεια να κλαίγεσαι, όταν άλλοι έχουν περάσει τρισχειρότερα.

    Την υπερδιόγκωση της σημασίας των συζητήσεων, των επιχειρημάτων, της τακτικής του τύπου «να πούμε πρώτα αυτό για να απαντήσουν οι άλλοι και να γίνει τελικά το τρίτο, που από την αρχή σκεφτόμασταν ότι έπρεπε». Συζητήσεις και συνελεύσεις πολύωρες, υπερεντατικές, εξουθενωτικές, που εμείς οι νέοι της μεταπολίτευσης κληρονομήσαμε ως θέσφατο από τους αντιδικτατορικούς και ξαφνικά, διαβάζοντας το βιβλίο, κατάλαβα πόσο δύσκολο υπήρξε για εκείνους να κτίσουν και να κατακτήσουν τη συλλογική τους έκφραση!

    Τίποτε απ’ όλ’ αυτά δεν είπα συμμετέχοντας ως συντονίστρια της συζήτησης, είχα κι εγώ τη συστολή της ναι μεν θαρραλέας αλλά υποχρεωτικά μικρότερης, γιατί με τους φίλους και τους συντρόφους που έχεις γνωρίσει στα νεανικά σου χρόνια, είναι πάντα κάπως σαν να είναι τότε, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει. Επίσης, το ομολογώ, σκεφτόμουν στο βάθος ότι ίσως είναι λίγο «μυθικά» ολ’ αυτά, οκ τ’ ακούσαμε, ναι μεν αλλά σήμερα … Και τότε έγινε ένα θαύμα, λες και ήταν σκηνοθετημένο:

    Γλίστρησε, κάπως, από την πρώτη ομιλήτρια, την Άννα Μπαστάκη, η κουβέντα κι έγινε κάτι σαν μεταμεσονύκτια σύναξη σε μπαράκι ή αμφιθέατρο, όπου ομιλητές και κοινό δεν είχαν στεγανά μεταξύ τους και συνομιλούσαν όλοι, ο ένας με τον άλλο, με τα μικρά τους ονόματα, με απόλυτη τάξη, ωστόσο, χωρίς διακοπές και κόντρες, με τέλεια αυτοδιαχείριση χωρίς ανάγκη συντονισμού, επειδή είχαν όλοι αυτοσυντονιστεί σ’ ένα γνωστό τους ρυθμό, χορεύαν στην εντέλεια!

    Φύγαμε γιατί έπρεπε να φύγουμε, μη μας διώξουν κι απ’ την αίθουσα, απ’ τις 10.30 κόντευε 2μιση το μεσημέρι, κι όσοι αντέχαμε, συνεχίσαμε σε παρέες με ποτό και φαγητό, ώσπου βράδιασε.

    Μια Κυριακή σαν όλες τις άλλες, αυτές που ζήσαμε και ονειρευτήκαμε και θα ξαναζήσουμε, όπως και νάχει, έστω μια φορά ακόμη, κάθε φορά, κι αυτό κανείς δεν μπορεί ούτε να το «αναθεωρήσει» ούτε να το «εκσυγχρονίσει». Τα γραπτά μας είναι μόνον η αφορμή.

    Info: Φωτογραφία από την παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Βογιατζή, με τίτλο «Νοέμβρης ’73 … Πάτρα», εκδόσεις ΤΟ ΔΟΝΤΙ, που έγινε σήμερα 4 Δεκεμβρίου στο Γαλάτσι.

    Στη φωτογραφία, από αριστερά προς τα δεξιά: Παύλος Κλαυδιανός, Κώστας Βογιατζής, Αγγέλικα Σαπουνά, Κώστας Γαβρόγλου, Άννα Μπαστάκη. Όρθιος στο μικρόφωνο ο Πέτρος Εσκίογλου.

    Προηγούμενο άρθρο
    Επόμενο άρθρο
    Αγγέλικα Σαπουνά
    Αγγέλικα Σαπουνά
    Εκπαιδευτικός, PhD Kοινωνιολογίας και Πολιτικής της Εκπαίδευσης. Επικεφαλής της παράταξης Γαλάτσι από Κοινού

    ΜΟΙΡΑΣΤΕΊΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

    ΕΓΓΡΑΦΗ

    -- Διαφήμιση --

    ΠΡΟΣΦΑΤΑ

    ΣΧΕΤΙΚΑ
    ΑΡΘΡΑ

    Ό,τι πιο γλυκό και τρυφερό

    Ανάρτηση της κυρίας Αγγελικής Σουλάνη, Περπατώντας στην αυλή του...

    Τι ψήφισε το Γαλάτσι στις ευρωεκλογές

    Τελευταία ενημέρωση 10/06/2024 02:50Ενσωμάτωση 100,00 (63 / 63 ΕΤ)Εγγεγραμμένοι...

    Προσωπικά, θα ψηφίσω τη Νέα Αριστερά

    Γράφει ο Άρης Τσουκνίδας 1) στόχος είναι να υπάρξει ενίσχυση...

    Ψήφισμα του ΔΣ Νέας Φιλαδέλφειας: Να αποσυρθεί η διχαστική αφίσα

    Από την ιστοσελίδα paratiritis Ψήφισμα με το οποίο ζητά την...
    -- Διαφήμιση --