36 C
Galatsi
Κυριακή, 14 Ιουλίου, 2024

Ο Κόρμπιν ξανά βουλευτής (upd)

Ημερομηνία:

-- Διαφήμιση --

Δύο αναρτήσεις που δίνουν το στίγμα των χθεσινών εκλογών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η ανάρτηση της δημοσιογράφου Μαριάννας Τζιαντζή

Ναι, θριαμβευτής ο Στάρμερ στις χθεσινές εκλογές στη Βρετανία, όμως ο κατασυκοφαντημένος Τζέρεμι Κόρμπιν απέδειξε ότι δεν είναι εύκολο να τον φιμώσουν, να τον σβήσουν από τον πολιτικό χάρτη.
Ο Κόρμπιν θα είναι ξανά βουλευτής, στην ίδια περιφέρεια όπου εκλέγεται από το 1983, όμως για πρώτη φορά ως ανεξάρτητος και χωρίς την έγκριση του Εργατικού Κόμματος του οποίου υπήρξε ηγέτης.
Στο Βόρειο Ίσλιγκτον του Λονδίνου, ο Κόρμπιν συγκέντρωσε 24.120 ψήφους αποκλείοντας έτσι τον υποψήφιο των Εργατικών που πήρε 16.873 ψήφους.

Ο Κόρμπιν διαγράφηκε από το Εργατικό Κόμμα με την επίσημη δικαιολογία των αντισημιτικών απόψεων του, αλλά στην πραγματικότητα λόγω της συνεπούς αντιπολεμικής, φιλολαϊκής και αντιρατσιστικής πολιτικής του.
Το «μαύρο πρόβατο», όπως τον έβλεπαν οι χθεσινοί του σύντροφοι μετά τη διαγραφή του, που δεν του επέτρεψαν να κατέβει στις χθεσινές εκλογές με το κόμμα των Εργατικών, πήρε τη μικρή εκδίκησή του.

-- Διαφήμιση --

Αν μη τι άλλο, ο Κόρμπιν έχει τιμήσει τους ποιητές, όπως τον Σέλεϊ με τη συγκλονιστική απαγγελία του της «Μάσκας της Αναρχίας» στο Φεστιβάλ του Γκλαστονμπέρι το 2017.
Το ίδιο και τον Παλαιστίνιο Μαχμούτ Νταρουίς απαγγέλλοντας πρόσφατα στο Λίβερπουλ το «Στην Παλαιστίνη».
Πόσοι πολιτικοί μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο χωρίς να φαίνονται κάλπικοι;

Ανάρτηση του δικηγόρου Βασίλη Παπαστεργίου.

-- Διαφήμιση --

Η Αγγλία (και η Σκωτία, η Ουαλία και Βόρεια Ιρλανδία) ξύπνησαν με μια νέα κυβέρνηση, με κυβέρνηση Εργατικών, μετά από 14 χρόνια.
Μεγάλη πολιτική αλλαγή χωρίς μεγάλες ελπίδες όμως για την άσκηση μιας αριστερής πολιτικής.

Χαζεύοντας από το πρωί τα εκλογικά αποτελέσματα (περιμένοντας τα παιδιά να ξυπνήσουν) αγαλλιάζω με την καθαρή νίκη του Τζέρεμυ Κόρμπιν στο Islington North.
Έχω μεγάλο σεβασμό για τον Κόρμπιν και μια συνάντηση μαζί του πριν δύο χρόνια στο περιθώριο του συνεδρίου του ΜΕΡΑ25 ενίσχυσε αυτή μου την θέση.

Αναφέρω χαρακτηριστικά ότι σε διάλογό του με τους εκπροσώπους της κοινότητας του Μπαγκλαντές, που του έθεσαν το ζήτημα των προβλημάτων που τους δημιουργεί η μη ύπαρξη Ελληνικής πρεσβείας στην χώρα τους, ο Κόρμπιν έδειξε ότι ήξερε πολύ καλά την πολιτική κατάσταση στο Μπαγκλαντές καθώς (αποδίδω τα λόγια του) “υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με καταγωγή από το Μπαγκλαντές στην εκλογική μου περιφέρεια που συνεισφέρουν καθοριστικά στην ζωή της κοινότητας”. Προσπαθώ να σκεφτώ κάποιον Έλληνα πολιτικό με αντίστοιχη γνώση πιο κοντινών χωρών και γενικά δυσκολεύομαι.
Επίσης καταλάβαινε απολύτως τι σημαίνει για έναν πολίτη του Μπαγκλαντές να πρέπει να μεταβεί στο Πακιστάν ή στην Ινδία για ζητήματα όπως η βίζα ή η αίτηση οικογενειακής επανένωσης.

Σεμνότητα, ταπεινότητα, ισχυροί δεσμοί με την κοινότητα, βαθιά πίστη στον σοσιαλισμό και στο εργατικό κίνημα, να ένας τρόπος για να εκλέγεσαι σε μια περιφέρεια από το 1983, ακόμα και ως ανεξάρτητος.

Συνεχίζοντας να χαζεύω, πέφτω πάνω στα αποτελέσματα στο Νότιο Λέστερ, όπου εκλέγεται ακόμα ένας ανεξάρτητος κερδίζοντας στο νήμα τον υποψήφιο των Εργατικών.
Ο Shockat Adam είναι ο νέος βουλευτής του Νότιου Λέστερ διαχωριζόμενος από το Εργατικό Κόμμα στο ζήτημα του πολέμου στην Γάζα, καθώς ο νέος βουλευτής – σε αντίθεση με τους Εργατικούς – στηρίζει με συνέπεια την Παλαιστινιακή υπόθεση.
Πραγματικά εντυπωσιάζομαι (αν και δεν θα έπρεπε) με την επιρροή του δράματος της Γάζας σε μια εκλογή στο Νότιο Λέστερ και το βάθος της υποστήριξης στην Παλαιστινιακή υπόθεση που φαίνεται να υπάρχει σε κάποιες κοινωνίες.
Σημειώνω βέβαια ότι το Νότιο Λέστερ είναι μια περιοχή με πλειοψηφικό μεταναστευτικό πληθυσμό (Ινδοί, Πακιστανοί, Μπαγκλαντέζοι, Τζαμαικανοί) ήδη από τα μέσα της δεκαετία του 1990.

Την προηγούμενη φορά που οι Εργατικοί επανήλθαν στην κυβέρνηση μετά από πολλά χρόνια ηττών, ήμουν εκεί, συγκεκριμένα στο Λέστερ. Ήταν 2 Μάϊου 1997 και οι Εργατικοί του Τόνι Μπλερ έριχναν από την κυβέρνηση τους Συντηρητικούς. Το Ηνωμένο Βασίλειο άλλαζε σελίδα μετά από 18 χρόνια θατσερισμού (συμπεριλαμβανομένων των επιγόνων της).

Την άλλη μέρα το πρωί, Παρασκευή 3 Μαίου, νωρίς νωρίς, γεμάτος αισιοδοξία, ταξίδευα από το Λέστερ στο Λιντς για να δω μια φίλη που δούλευε στο εκεί πανεπιστήμιο.
Αγόρασα 4 εφημερίδες (Guardian, Morning Star, Independent, Times), έβαλα το ποδήλατό μου στο τρένο και άρχισα να κάνω ό,τι και κάνω και σήμερα στο PC μου, δηλαδή να χαζεύω τα αποτελέσματα από περιφέρεια σε περιφέρεια ψάχνοντας και για εκπροσώπους της Βρετανικής πέραν των Εργατικών Αριστεράς, που πάντα υπάρχουν.

Για παράδειγμα, λίγες μέρες πριν τις εκλογές, είχα παρακολουθήσει μια παθιασμένη ομιλία του Άρθουρ Σκάργκιλ, του ηγέτη της μεγάλης απεργίας των ανθρακωρύχων, ενώπιον 50 ανθρώπων στο Νότιο Λέστερ. Ο Σκάργκιλ (που ζει ακόμα) είχε τότε μόλις αποχωρήσει από τους Eργατικούς ιδρύοντας στο Σοσιαλιστικό Εργατικό (Socialist Labour) Κόμμα με πενιχρά αποτελέσματα.

Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και εγώ απολάμβανα το θαύμα των βρετανικών σιδηροδρόμων που δεν είχε καταφέρει να διαλύσει ο θατσερισμός. Ενώ όμως εγώ μελετούσα με προσήλωση τα αποτελέσματα, ο κόσμος στο τρένο απλώς κοιμόταν. Ούτε συζητήσεις ούτε εφημερίδες ούτε τίποτε, την επαύριο μιας τόσο ιστορικής μέρας. Μόνο ύπνος.
Στα μέσα της διαδρομής την απόλυτη σιωπή έσπασε ξαφνικά το άνοιγμα της πίσω πόρτας του βαγονιού. Ένας τυπάκος γύρω στα 40-50 με ένα μπουκάλι μπύρα στο χέρι μπήκε μέσα τραγουδώντας δυνατά την Διεθνή.

Ο κόσμος συνέχισε να κοιμάται. Του σήκωσα την (αριστερή) μου γροθιά, μου αποκρίθηκε σηκώνοντας ακόμα πιο ψηλά το μπουκάλι της μπύρας και φώναξε “Wake up all you reds!”
Ο κόσμος ωστόσο συνέχισε να κοιμάται.
Με δεδομένα όσα ακολούθησαν με τον Μπλερ, σκέφτομαι αν όσοι συνέχισαν τον πρωινό τους ύπνο τους ήξεραν κάτι περισσότερο από εμάς τους δύο που γιορτάζαμε την νίκη των Εργατικών με τον τρόπο του ο καθένας, δηλαδή είτε με την μαζική ανάγνωση εφημερίδων είτε με την μαζική κατανάλωση μπύρας.

Τέλος πάντων, ας μην είμαστε γκρινιάρηδες: η ήττα των τραγικών Συντηρητικών είναι μια καλή είδηση. Κι αν ακόμα οι νέοι Εργατικοί είναι μια βέβαιη απογοήτευση, ωστόσο κάποιες πλευρές της πολιτικής μπορεί να βελτιωθούν (κι εδώ βάζω μια σημείωση για την πιθανή επίπτωση του εκλογικού αποτελέσματος στο ζήτημα των μαρμάρων του Παρθενώνα).

Μια νέα μέρα ξημερώνει στην Αγγλία (και στην Σκωτία, στην Ουαλία και στην Βόρεια Ιρλανδία) και εκείνος ο τυπάκος στο τρένο ελπίζω ότι κάπως θα έχει βρει έναν τρόπο να γιορτάσει αυτή την τόσο ξεχωριστή μέρα πίνοντας μια πρωινή (χλιαρή) μπυρίτσα, τραγουδώντας την Διεθνή και καλώντας τον κόσμο που κοιμάται να ξυπνήσει.

“Wake up all you reds!”

gkyzi2
Φωτογραφία στην ίδια ανάρτηση: Ohh Jeremy Corbyn, τοίχος στη γειτονιά του Γκύζη
Καμίνι
Καμίνι
Μέλος της συντακτικής ομάδας του KAMINI.GR

ΜΟΙΡΑΣΤΕΊΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΕΓΓΡΑΦΗ

-- Διαφήμιση --

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ
ΑΡΘΡΑ

«Αύριο πρέπει να τον φάει…»

Ανάρτηση του Άγγελου Τσέκερη *Τον φίλο μου τον Χρήστο Σπίρτζη...

Οι οικονομικές απολαβές των ευρωβουλευτών

Το Euronews σε εκτενές ρεπορτάζ παρουσιάζει τις οικονομικές απολαβές...

Η συγκρότηση του Μετώπου έγινε με βάση ένα πρόγραμμα (audio)

Συνέντευξη του Αλέξη Χαρίτση, προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της...

Εξαήμερη εργασία

Tου Μπάμπη Μιχάλη στην Εφημερίδα των Συντακτών Μάλλον έχει μείνει...
-- Διαφήμιση --