33.2 C
Galatsi
Κυριακή, 14 Ιουλίου, 2024

Παίδες και κόρες εν καμίνω ζητούν αριστερή διέξοδο

Ημερομηνία:

-- Διαφήμιση --

Γράφει η Πολύμνια

Μιλάμε γενικά για κρίση του πολιτικού συστήματος και ορθά. Μόνο που όσο πιο γενικά μιλάμε τόσο πιο ειδικά διαχέονται οι ευθύνες. Η κρίση σκιαγραφείται με τα αυξανόμενα ποσοστά αποχής και τον πολυκερματισμό του πολιτικού χάρτη.
Οι πολίτες δεν πάνε να ψηφίσουν γιατί αγανακτούν να προσμετρώνται ως ψηφοφόροι όταν κανένας πολιτικός φορέας δεν μπορεί να τους δώσει λύση στα οικονομικά προβλήματα τους και ούτε καν υπόσχεση (γιατί μετά τα μνημόνια ξοδεύτηκε και αυτό) ότι μπορεί στο μέλλον η ζωή τους να γίνει καλύτερη.

Αυτό μεταφράζεται και σε κρίση αντιπροσώπευσης και σε κρίση του κοινοβουλευτισμού αφού τα κόμματα που βρίσκονται στη Βουλή ανταποκρίνονται σε ελάχιστα ποσοστό σε σχέση με το σύνολο του πληθυσμού, ενώ παρατηρούνται έντονα συμπτώματα εκφυλισμού του πολιτικού συστήματος με την είσοδο ακροδεξιών, φανατικών χριστιανών, εθνικιστών και μιας ποικιλίας γραφικών που επιβραβεύονται για τις αντιλαϊκές και συχνά αντικοινωνικές ιδεολογικές τους καταβολές.

-- Διαφήμιση --

Την ίδια ώρα, το να πέσει η δεξιά του Μητσοτάκη ανάγεται ως το πρώτο αιτούμενο (όπως έκανε και ο Τσίπρας κατά την προεκλογική περίοδο του 2019) χωρίς ωστόσο να υπάρχει καμία πειστική αντιπρόταση από την αξιωματική ή μη αντιπολίτευση που θα μπορούσε να πείσει, να συγκινήσει και να ενώσει τους πολίτες είτε κάτω από ένα κόμμα είτε ακολουθώντας έναν συνασπισμό κομμάτων.

Η ένδεια δεν οφείλεται τόσο, στην έλλειψη επιμέρους προτάσεων, οι οποίες υπάρχουν πλούσιες αποσπασματικές και συχνά αντιφάσκουσες σε όλα τα προγράμματα των κομμάτων αλλά στην έλλειψη ενός εναλλακτικού σχεδίου διακυβέρνησης.
Η ένδεια οφείλεται κυρίως στο ποιος θα τραβήξει τη διαχωριστική γραμμή για να υπερασπιστεί ξεκάθαρα και με σοβαρότητα τα λαϊκά συμφέροντα. Και όταν λέμε λαϊκά εννοείται ότι συμπεριλαμβάνεται και η μεσοαστική τάξη που ήδη μεγάλα τμήματα της φυτοζωούν και περιθωριοποιούνται με ραγδαίους ρυθμούς το τελευταίο διάστημα καθώς βρίσκονται σε χειρότερη θέση από την εργατική.

-- Διαφήμιση --

Το ότι δεν έγινε καμία αυτοκριτική για το πώς διαχειρίστηκε την κατάσταση η Αριστερά όταν βρέθηκε στην εξουσία, θα το πληρώνει για πάρα πολλά χρόνια. Και για αυτό δεν φταίει ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε ο Κασσελάκης. Και όσο δεν συζητά για τις αδυναμίες διαχείρισης της μνημονιακής κρίσης προς όφελος του λαού, τόσο θα βαθαίνει ο πολακισμός και ο εκφυλισμός αυτού του πολιτικού φορέα που τη διαχειρίστηκε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ συστήθηκε μεν ως Αριστερά αλλά πλέον οδεύει προς την Κεντροδεξιά. Και αυτή τη ρετσινιά θα την κουβαλούν πάνω τους όλοι όσοι ενεπλάκησαν στη κυβέρνηση της «πρώτης φοράς Αριστερά».

Επιπλέον είναι πλήρως αναξιόπιστο κάποιοι/οιες να επιλέγουν να αναφέρονται μόνο σε κάποια φιλολαϊκά μέτρα εκείνης της περιόδου αφήνοντας απέξω όλα τα υπόλοιπα και φορτώνοντας αποκλειστικά στον Τσίπρα όλα τα στραβά.
Δεν υπάρχουν άγγελοι στην πολιτική ζωή του τόπου και ο κόσμος το ξέρει. Εκτιμά βαθύτατα και συνομιλεί μόνο με όσους το αναγνωρίζουν. Ειδάλλως ακούγεται τουλάχιστον υποκριτικό να μέμφεσαι την ακροδεξιά στροφή και τη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας που οφείλεται στη φτώχεια και να ξεχνάς ότι οφείλεται εξίσου και στην πολιτική απόγνωση που βιώνουν πάρα πολλοί άνθρωποι, ειδικά αριστεροί.

Τα πρόσωπα εκφράζουν μόνο τις κοινωνικές και ιδεολογικές συνθήκες που τα γεννούν. Και μπορεί η Πολύμνια να μην έχει αφήνει σε χλωρό κλαδί τον Κασσελάκη αλλά αυτό συμβαίνει για τρεις λόγους:
α) ότι είναι ένας νεοφιλελεύθερος και εθνικιστής πολιτικός που εμπνέεται και υιοθετεί συνθήματα της alt right
β) ότι συνεχίζει τον εκφυλισμό της κομματικής δράσης και τη πολιτικής συμμετοχής που ξεκίνησε ο προκάτοχός του από τον οποίο για λόγους προσωπικών πολιτικών φιλοδοξιών προσπαθεί να αποδεσμευθεί
γ) είναι ο ιδανικός παράγοντας (το κατάλληλο τρολ την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση) για να μείνει κατακερματισμένη και αδύναμη η Αριστερά στη χώρα διασφαλίζοντας ότι δεν θα απειλήσει για πολλά χρόνια την ηρεμία ενός διεφθαρμένου και καταρρέοντος πολιτικού συστήματος.

Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος θα απέχει πολιτικά, μέχρι να βρεθεί όχι ικανός αντίπαλος να κερδίσει το Μητσοτάκη, αλλά μια καινούργια πρόταση, ικανή να προασπιστεί τα συμφέροντα του.
Προσώρας δεν είναι τα μνημόνια αλλά η εξαθλίωση και ο πόλεμος που μας κυκλώνουν.
Δεν είναι μόνο η ακρίβεια, αλλά και ο φόβος και η ανασφάλεια που γεννά η κλιματική κρίση.
Δεν είναι μόνο η ασάφεια της αριστερής απάντησης και ότι οι προφήτες έχουν σιγήσει, αλλά ότι οι νέοι και οι νέες εγκαταλείπουν μαζικά, μια χώρα που θεωρούν καμένη γη και δεν μπορεί να τους προσφέρει, ούτε τα βασικά για τη διαβίωση τους…

… ούτε μια ανάσα ελευθερίας στη θάλασσα, μετά από εξαήμερη κακοπληρωμένη εργασία… χωρίς να έχει προηγηθεί η «μάχη της πετσέτας», «της ξαπλώστρας», «της σκηνής»…

ΜΟΙΡΑΣΤΕΊΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΕΓΓΡΑΦΗ

-- Διαφήμιση --

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ
ΑΡΘΡΑ

H Γαλλία και εμείς

Ένα ακόμα κείμενο – ανάρτηση, συμβολή στον άτυπο, αλλά...

Σκονάκι για γαλλολογούντες

Ανάρτηση της Δήμητρας Χαλικιά, ο τίτλος δικός μας. Βρήκα χρόνο...

Πόσο προοδευτική είναι η “κουλτούρα της ακύρωσης”;

Άρθρο της Δήμητρας Αθανασοπούλου που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των...

Πιστέψτε με!

Ανάρτηση του Τάκη Ψαρίδη Στην Κεντρική Επιτροπή αρνήθηκε το δημοψήφισμα...
-- Διαφήμιση --