30.7 C
Galatsi
Παρασκευή, 14 Ιουνίου, 2024
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

    Ο σπαραγμός της ψυχής στην απώλεια

    Ημερομηνία:

    -- Διαφήμιση --

    Της ψυχολόγου Ακριβής Κονιδάρη

    “Όχι, δεν είναι αλήθεια, δεν μπορεί να συμβαίνει!”

    Η άρνηση είναι η πρώτη κραυγή μη αποδοχής της απώλειας.

    -- Διαφήμιση --

    “Γιατί σ’ εμένα; Δεν υπάρχει Θεός!”

    Η δεύτερη κραυγή είναι ο θυμός όταν η πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια για άρνηση.

    -- Διαφήμιση --

    Ο ψυχικός πόνος μετατρέπεται σε οργή προς κάθε κατεύθυνση, τον Θεό, τους υπαίτιους, τον ίδιο μας τον εαυτό.

    “Αν ήμουν εκεί μπορεί να μην είχε συμβεί … αν ήμουν εκεί θα μπορούσα να βοηθήσω… αν δεν την έδιωχνα ….“

    Η τρίτη κραυγή έχει τη μορφή της διαπραγμάτευσης. Μέσα από ενοχές και τύψεις για όσα έγιναν ή δεν αποφεύχθηκαν στο παρελθόν προσπαθούμε να αποτρέψουμε την απώλεια.

    “ Τώρα πιά, τίποτα δεν έχει νόημα…γιατί να συνεχίσω;  “

    Η κραυγή πνίγεται στην κατάθλιψη, ένα αίσθημα κενού και την αίσθηση ότι η ζωή μας δεν έχει πια κανένα σκοπό.

    “Πρέπει να συνεχίσω χωρίς εκείνον\η“

    Η αποδοχή κλείνει τον κύκλο του πόνου και ακολουθεί τη συνειδητοποίηση του αναπότρεπτου της απώλειας. Γίνεται μέρος της ψυχικής μας κατάστασης που σιωπηλά δέχεται τη συνέχεια της ζωής… με όποιον τρόπο μπορεί να συνεχιστεί.

    Οι επιδράσεις

    Αυτά είναι τα πέντε στάδια του πένθους, σταθερό σημείο αναφοράς της ψυχιατρικής έως σήμερα, από τη στιγμή που παρουσιάστηκαν από την ψυχίατρο Elisabeth Kubler Ross στη μελέτη της σε ετοιμοθάνατους ασθενείς και την επίδραση που είχε ο επικείμενος θάνατός τους στους ίδιους, το ιατρικό προσωπικό που τους φρόντιζε αλλά και στο οικογενειακό τους περιβάλλον. (“Πλησιάζοντας τον θάνατο” εκδ. Ίκαρος)

    Κάθε είδους απώλεια, όπως είναι ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, η ερωτική εγκατάλειψη και το τέλος μιας σχέσης, το γκρέμισμα ενός ονείρου, οι μαζικοί θάνατοι ως αποτέλεσμα πολέμου, πανδημίας, φυσικών καταστροφών ή ατυχημάτων, μας φέρνει αντιμέτωπους με το πένθος.

    Πένθος που βιώνεται, εξωτερικεύεται ή κρύβεται διαφορετικά από τον καθένα μας.

    Η διάρκειά του ορίζεται από τα προσωπικά μας αντανακλαστικά αλλά και από τα κοινωνικά μας αποθέματα.

    Αυτά είναι που αποφασίζουν άλλοτε τη μερική ή ολική λήξη του, άλλοτε τη συμφιλίωση μαζί του.

    Δεν περνάμε όλοι τα παραπάνω στάδια του πένθους, όχι πάντα με αυτή τη σειρά ή την ίδια ένταση. Άλλα εξαφανίζονται για λίγο για να επανέλθουν πιό έντονα στη συνέχεια, άλλα παραμένουν για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, κάποια αλληλοκαλύπτονται.

    Συνηθίζεται να λέγεται ως παρηγοριά στους πενθούντες ότι ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα. Δεν είναι πάντα έτσι.

    Η εξυγιαντική φύση του χρόνου μέσα από την αμείλικτη ροή του δεν επουλώνει πάντα όλες τις πληγές. Βοηθάει μόνο να συμφιλιωθούμε κάπως με την απώλεια.

    Η άμεση σύνδεση και η επαφή μας με αγαπημένους ανθρώπους στους οποίους μπορούμε να εκφράσουμε τον πόνο, την οργή και την απελπισία μας είναι η ουσιαστικότερη βοήθεια για την κραυγή της ψυχής μας.

    “Αν όμως, ζει ο άλλος μέσα μας τότε ο θάνατος είναι μεγάλος ψεύτης και η αρρώστια μεγάλο ψέμα “αναφέρεται από τον Χ. Μπουκάι στον “Δρόμο των δακρύων”.

    Αυτή η σκέψη της συνέχειας της σύνδεσής μας με τους αγαπημένους νεκρούς, σε ένα πνευματικό επίπεδο, είναι το βάλσαμο για την απώλεια και τον αποχωρισμό.

    ΜΟΙΡΑΣΤΕΊΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

    ΕΓΓΡΑΦΗ

    -- Διαφήμιση --

    ΠΡΟΣΦΑΤΑ

    ΣΧΕΤΙΚΑ
    ΑΡΘΡΑ

    Οργή και Θλίψη – Καλυμμένα συναισθήματα

    Της ψυχολόγου Ακριβής Κονιδάρη «Μα τι έπαθες ξαφνικά;» είναι μια...

    Γιατί οι ηλίθιοι νομίζουν ότι είναι ειδικοί

    Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα braining.gr σε μετάφραση Βασιλικής Σουλτάνη και...

    Αριστείδης Μπαλτάς: Αναφορά Άγγελου Ελεφάντη

    Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εποχή στις 27 Μαΐου 2023 Συμπληρώνονται σήμερα...

    Αναγνωρίζουν τα νεογέννητα τη μητέρα τους;

    Ακριβώς μετά τη γέννησή του ένα βρέφος βλέπει ένα...
    -- Διαφήμιση --