25.5 C
Galatsi
Σάββατο, 22 Ιουνίου, 2024
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

    Ένα ταξίδι σημαδιακό

    Ημερομηνία:

    -- Διαφήμιση --

    Γράφει για το Καμίνι ο Γιώργος Δ. Μπέτης

    Το αεροπλάνο είχε αφήσει ήδη το αεροδρόμιο και με ταχύτητα ανέβαινε για να φτάσει στον προκαθορισμένο αεροδιάδρομο. Οι επιβάτες χαλάρωναν σιγά-σιγά. Τα φώτα του χώρου της ατράκτου άναψαν, σημάδι πως η διαδικασία της απογείωσης ουσιαστικά είχε τελειώσει. Δεν είχε σβήσει μόνο το φωτάκι που ειδοποιούσε τους ταξιδιώτες να έχουν δεμένες τις ζώνες ασφαλείας. Αυτό θα καθυστερούσε λίγο ακόμη για να σβήσει.

    Ο καιρός ήταν βροχερός και το αεροσκάφος ανηφόριζε μέσα από τα σύννεφα προς τον ήλιο. Τα καθίσματά του ήταν γεμάτα ταξιδιώτες. Κανένας δεν είχε σηκωθεί ακόμη από τη θέση του. Ούτε το πλήρωμα, αφού ακόμη ο κυβερνήτης δεν το επέτρεπε.

    -- Διαφήμιση --

    Η πτήση ήταν διεθνής και οι περισσότεροι επιβάτες ήταν μέλη ομάδων διαφόρων τουριστικών γραφείων που οργάνωσαν διάφορες εκδρομές σε χώρες του εξωτερικού. Για κάποιους το πρώτο αεροδρόμιο θα ήταν και ο τελικός προορισμός τους· κάποιοι άλλοι πάλι απλά θα περνούσαν απ’ αυτό και θα συνέχιζαν μ’ άλλες πτήσεις για άλλες πόλεις ή και κράτη.

    Ο Νίκος ήταν από εκείνους που απλά θα περνούσαν «τράνζιτ» από το συγκεκριμένο αεροδρόμιο, αφού στο πρόγραμμά τους ήταν η επίσκεψη γειτονικής χώρας. Επειδή όμως δεν υπήρχε απευθείας πτήση, υποχρεώθηκαν να κάνουν μια μικρή παράκαμψη.

    -- Διαφήμιση --

    Η ομάδα του αποτελούνταν από περίπου είκοσι πέντε άτομα, όλοι σχεδόν νεαροί. Αγόρια και κορίτσια, εργαζόμενοι ή φοιτητές, είχαν διαθέσει κάποιες από τις οικονομίες τους, για να βγουν λίγο από τη χώρα τους και να γνωρίσουν κι άλλους ανθρώπους κι άλλα ήθη. Άλλωστε τουρισμό μπορεί να κάνει κανείς για χίλιους λόγους! Τούτοι όμως οι περίπου είκοσι πέντε νέοι ταξίδευαν επειδή άντεχαν το οικονομικό βάρος μιας τόσο ολιγοήμερης εκδρομής και γιατί θεωρούσαν χρήσιμες τις ανταλλαγές στοιχείων πολιτισμού μεταξύ των πολιτών διαφορετικών χωρών.

    Ανηφόριζε, λοιπόν, το αεροσκάφος μέσα στα σύννεφα. Οι επιβάτες δεν έβλεπαν άλλο χρώμα, εκτός από το γκρι των νεφών. Καταλάβαιναν πως ανεβαίνουν από την κλήση της ατράκτου και το ενοχλητικό βούλωμα των αφτιών. Συνέχιζε αυτή του την πορεία ήρεμα, ώσπου κάποια στιγμή άρχισε να τραντάζεται! Προφανώς κάποια ρεύματα ανοδικά ή καθοδικά δημιούργησαν μικρές αναταράξεις.

    Ο Νίκος, ένας είκοσι οχτάχρονος οικονομολόγος μ’ αρκετά μεγάλη εμπειρία αεροπορικών ταξιδιών για την ηλικία του, είχε μισοκλείσει τα μάτια του κι απολάμβανε το ελαφρό κούνημα του σκάφους.  Του άρεσε έτσι που κουνιόταν! Θεωρούσε κάτι φυσιολογικό τις αναταράξεις σε μια πτήση.

    Ξαφνικά, καθώς το κούνημα έγινε πιο έντονο, ένοιωσε ένα χέρι να σφίγγει το δικό του το δεξί! Αιφνιδιάστηκε και κοίταξε προς το παράθυρο. Δυο καταγάλανα έντρομα μάτια τον κοιτούσαν και ταυτόχρονα το χέρι του απελευθερωνόταν. Μια πανέμορφη περίπου εικοσάχρονη κοπέλα καθόταν δίπλα στο παράθυρο και τον κοιτούσε κατακόκκινη από ντροπή.

    –           Φοβήθηκες πολύ; Της είπε ψιθυριστά πριν εκείνη προλάβει να μιλήσει.

    Του έγνεψε «ναι!» με το κεφάλι της.

    –           Συγγνώμη που σ’ ενόχλησα, αλλά, δεν ξέρω γιατί, μόλις ένοιωσα το αεροπλάνο να τραντάζεται κι είδα το φτερό να λυγίζει μ’ έπιασε πανικός! Και την πλήρωσες εσύ!

    –           Δεν ενοχλήθηκα καθόλου! Ίσα – ίσα θεωρώ λογικό κάποιος να φοβάται και ειδικότερα όταν ταξιδεύει για πρώτη φορά! Και βεβαίως να προσπαθεί να στηριχτεί και να πιαστεί από κάπου. Με λένε Νίκο. Εσένα;

    –           Ντίνα!

    –           Λοιπόν, Ντίνα, επειδή ακόμα έχουμε πολλή ώρα ταξιδιού, όταν νιώσεις την ανάγκη για κουβέντα, μπορούμε να κουβεντιάσουμε· όταν θελήσεις κάπου να στηριχτείς, είμαι δίπλα σου!

    Της πήρε αυτός τούτη τη φορά το χέρι της  στο δικό του. Εκείνη δεν αντέδρασε και σε λίγο έστησαν ψιλοκουβέντα σαν δυο παλιοί καλοί φίλοι. Ταξίδευαν με το ίδιο τουριστικό γραφείο και θα ήταν μαζί όλο το πενθήμερο της εκδρομής τους. Ούτε ο ένας ούτε η άλλη είχαν κάποια παρέα κι έτσι βρέθηκαν οι δυο τους!

    Σε λίγο το φωτάκι για τις ζώνες ασφάλειας των επιβατών έσβησε. Ήταν ήδη πάνω από τα σύννεφα. Κάποιοι από τους επιβάτες σηκώνονταν για να πάρουν ή ν’ αφήσουν κάποια αντικείμενα στις θέσεις των χειραποσκευών ή να πάνε στην τουαλέτα του αεροσκάφους.

    Μετά από κάποια λεπτά εμφανίστηκαν τα ειδικά τροχήλατα έπιπλα που χρησιμοποιεί το προσωπικό, για να προσφέρει στους επιβάτες διάφορα φαγώσιμα ή ποτά, ανάλογα με τις πολιτικές της κάθε αεροπορικής εταιρίας. Κάποτε στις διεθνείς πτήσεις πρόσφερναν και γεύμα στους επιβάτες. Η οικονομική κρίση όμως έφερε εξομοίωση των προσφορών των αεροπορικών εταιριών μ’ εκείνες των εταιριών χαμηλού κόστους! Έτσι τώρα προσφέρουν νερό ή καφέ και μια μικρή σοκολάτα ή λίγα μπισκότα!

    Πήρε, λοιπόν, ένα μικρό μπουκαλάκι νερό η Ντίνα κι έναν καφέ ο Νίκος, τον οποίο και ακούμπησε στο τραπεζάκι που άνοιξε από την πλάτη του μπροστινού του καθίσματος. Εκείνη τοποθέτησε το νερό της στο ανάλογο διχτάκι. Η παρουσία του Νίκου και η σταθερή πορεία του σκάφους την ηρεμούσαν. Έβλεπε το πυκνό βαμβάκι των νεφών που απλωνόταν από κάτω τους και τους έκρυβαν κάμπους και ποτάμια θάλασσες και νησιά και τα δημιουργήματα των ανθρώπων.

    Κάποια στιγμή  το αεροπλάνο έγειρε δεξιά κι η Ντίνα ασυναίσθητα απομακρύνθηκε από το παράθυρο και πλησίασε προς το δικό του κάθισμα.

    –           Στρίβει! Της ψιθύρισε. Μη φοβάσαι.

    Εκείνη του χαμογέλασε κι αυτός για μια ακόμη φορά θαύμασε την ομορφιά της. Ξαναβρέθηκαν και πάλι να κρατιούνται από το χέρι. Μπήκαν ξανά στα σύννεφα και η ορατότητα ολοένα και περιοριζόταν καθώς ο ήλιος χανόταν. Έχαναν σιγά–σιγά ύψος και η Ντίνα, έχοντας πολύ μικρό ορίζοντα έξω από το σκάφος, αισθανόταν άβολα κι έπαιρνε κουράγιο από τη συντροφιά του Νίκου. Ήθελε να είναι μαζί του· κι εκείνος πάλι ένιωθε όμορφα   Ήταν ολοφάνερο πως κι δυο τους επιθυμούσαν αυτή τη στενή παρέα.

    Κάποια στιγμή, μέσα από τα σύννεφα, που τώρα πια ήταν πιο αραιά, άρχισαν να φαίνονται κάμποι και ποτάμια, δρόμοι φωτισμένοι και πολυκατοικίες. Το αεροπλάνο τους ολοένα και χαμήλωνε.

    –           Όταν χαμηλώσουμε κι άλλο, θα δεις τ’ αυτοκίνητα να κινούνται στους δρόμους! Της

    ψιθύρισε στ’ αυτί.

    –           Το βλέπω ήδη! Του απάντησε χαμηλόφωνα.

    Πράγματι! Διακρίνονταν καθαρά οι προβολείς των αυτοκινήτων που κινούνταν στους δρόμους κοντά στο αεροδρόμιο, η πληθώρα των οχημάτων, μικρών και μεγάλων, και σε λίγο τα φώτα του διαδρόμου προσγείωσης. Σ’ ελάχιστο χρόνο πατούσαν στο έδαφος. Το αεροπλάνο ακινητοποιήθηκε σε λίγο στη φυσούνα που θα τους οδηγούσε στο χώρο αναμονής για την επόμενη πτήση.

    Πέρασαν πάνω από μισή ώρα στην αίθουσα διερχομένων περιμένοντας να επιβιβαστούν για την επόμενη πτήση. Οι θέσεις τους ήταν ήδη καθορισμένες στην κάρτα ταξιδιού τους και για την αναχώρηση των πτήσεων προς τον προορισμό τους, αλλά και για την επιστροφή τους. Έτσι δε χρειάστηκε να μείνει μόνη η Ντίνα περισσότερο από δέκα λεπτά, όσο δηλαδή χρειάστηκε ο Νίκος για να πάει στην τουαλέτα και να μιλήσει με τον αρχηγό της ομάδας.

    –           Θα καθόμαστε σε διπλανές θέσεις και στην επόμενη πτήση! Της ανακοίνωσε γενάτος περηφάνεια και χαρά μόλις γύρισε.

    –           Ποιος σου το είπε; Η τουαλέτα; Έκανε πονηρά η Ντίνα.

    –           Η τουαλέτα μου είπε τα μισά· τα υπόλοιπα τα ρύθμισε ο Βασίλης, ο αρχηγός του γκρουπ. Μη μου πεις πως δε με είδες να κουβεντιάζω μαζί του;

    –           Σε είδα, αλλά δε φαντάστηκα πως συζητούσες για τη δική μου θέση!

    –           Τι να σε κάνω, αφού είσαι φοβητσιάρα; Την πείραξε.

    Εκείνη του απάντησε μ’ έναν μορφασμό και μ’ εκείνο το αφοπλιστικό της χαμόγελο. Την αγκάλιασε.

    –           Έκανα κάτι που δεν έπρεπε; Τη ρώτησε σοβαρά.

    –           Όχι βέβαια! Για να είμαι ειλικρινής, μαζί σου νιώθω πιο καλά! Στο αεροπλάνο, ασφαλώς! Συμπλήρωσε, σα σκέφτηκε πως υπήρξε προκλητικά ειλικρινής. 

    –           Εγώ πάλι, της απάντησε, απλά μαζί σου νιώθω πιο καλά!  Και την έσφιξε πιο πολύ.

    Εκείνη απλά κούρνιασε στην αγκαλιά του!

    Έμειναν έτσι αρκετά λεπτά. Ύστερα άρχισαν να κουβεντιάζουν για τη ζωή τους.

    Ο Νίκος της είπε για τις σπουδές του, το στρατιωτικό του, την πενταετία του στην εταιρία που τώρα υπηρετεί, την προαγωγή του και τις αρμοδιότητες που η καινούρια του θέση του δίνει και τις υποχρεώσεις που απαιτεί.

    Η Ντίνα, πάλι, μίλησε για τις δικές της σπουδές στη νομική, για την αποφοίτησή της από τη σχολή και το δώρο που οι γονείς της της έκαναν για την απόχτηση του πτυχίου της.

    –           Εσύ στα είκοσι το πήρες το πτυχίο; Την πείραξε.

    –           Είκοσι τρία, κύριε! Διαμαρτυρήθηκε. Και με ταυτότητα, αν θέλετε!

    –           Εντάξει, κυρία συνήγορε! Αθώα, λοιπόν, η κατηγορούμενη!

    –           Και μια και μπήκαμε στο χώρο των ερωτήσεων, εσείς πώς βρεθήκατε μόνος στην εκδρομή;

    –           Απλό! Δώρο της εταιρίας!

    –           Και δεν υπήρχαν χρήματα για δεύτερο εισιτήριο! Ε;

    –           Τι να το κάνω το δεύτερο;

    –           Για την παρέα σου.

    –           Κι αν δεν υπάρχει; Θα μπορούσα κι εγώ να ρωτήσω το ίδιο.

    –           Και θα έπαιρνες την απάντηση που μου έδωσες εσύ.

    Τα έλεγαν αυτά έτσι σιγά, σχεδόν ψιθυριστά, καθώς ήταν αγκαλιασμένοι, κι έδιναν τις ανάλογες εξηγήσεις:

    Εκείνη είπε πως δεν έτυχε τα τελευταία χρόνια να έχει μια σοβαρή σχέση. Μπορεί να έφταιγε κι αυτή, επειδή, στην προσπάθειά της να τελειώσει σύντομα τις σπουδές της, έγινε αυτό που οι μαθητές λένε φυτό! Δεν έβγαινε συχνά και, λογικά, δεν είχε σχέση!

    Ο Νίκος πάλι ισχυρίστηκε πως είχε στη ζωή του κάποιους δεσμούς, που δεν ήταν σοβαροί, εκτός από τον τελευταίο, που όμως έληξε άδοξα πριν ένα χρόνο. Σ’ ένα χωρισμό ποτέ δε φταίει μόνο ο ένας, αλλά θεωρούσε πως αυτός είχε το μικρότερο μερίδιο ευθύνης. Εκτός κι αν θεωρήσει τον εαυτό του υπεύθυνο για το χαμηλό του μισθό πριν την προαγωγή του! Όπως και να έχει, εκείνη τον παράτησε.

    Στο μεταξύ έπρεπε να επιβιβαστούν για τη νέα πτήση. Θα τους μετέφερε στην επόμενη πόλη, όπως αναφερόταν στο πρόγραμμα της εκδρομής ή και σε προορισμούς άλλους, πιο όμορφους και μακρόχρονους; Η ζωή θα έδειχνε.

    ΜΟΙΡΑΣΤΕΊΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

    ΕΓΓΡΑΦΗ

    -- Διαφήμιση --

    ΠΡΟΣΦΑΤΑ

    ΣΧΕΤΙΚΑ
    ΑΡΘΡΑ

    Εμπρησμός εξ αμελείας

    Διήγημα του Γιώργου Δ. Μπέτη Καλοκαίρι ήταν, Ιούλιος μήνας και...

    Ο Ντόναλντ Σάτερλαντ για το Cloudbusting (video)

    Ανάρτηση της Ναταλίας Κακουλίδου, δημοσιεύουμε με την άδεια της. Για...

    Άγγελος Σικελιανός χειρόγραφα

    Σαν σήμερα, το 1951, πέθανε ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός. Το...

    Τη νύχτα που σε πιάνει βουλιμία

    Γράφει η Μαρία Κ. Φωτογραφία εξωφύλλου από την ιστοσελίδα...
    -- Διαφήμιση --