26.6 C
Galatsi
Τρίτη, 25 Ιουνίου, 2024
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

    Η κρυφή γοητεία της εφημερίδας

    Ημερομηνία:

    -- Διαφήμιση --

    Του Μωυσή Μπερμπερή

    Η προσωπική μου σχέση με την εφημερίδα είναι μία σχέση που χρονολογείται παιδιόθεν.

    Όχι βέβαια ως αναγνώστης αρχικά, αφού δεν ήξερα καν ανάγνωση, αλλά ως μία σχέση θέασης. Την έβλεπα σε χέρια τρίτων στο καφενείο του χωριού που κάποια βραδιά με έπαιρνε ο πατέρας.

    -- Διαφήμιση --

    Έφερνε εφημερίδα ο ταχυδρόμος από την πόλη και με το σούρουπο. Μία και μοναδική που την αγόραζε ο καφετζής και ως δέλεαρ για την πελατεία του. Περίμεναν οι θαμώνες του καφενείου υπομονετικά ώστε περνώντας από χέρι σε χέρι να έρθει και η σειρά τους έστω και για ένα γρήγορο φυλλομέτρημα. Κάποιοι διάβαζαν και μεγαλόφωνα τις ειδήσεις και πιο πολύ τα μεγάλα γράμματα καθότι αρκετοί από την ομήγυρη ήταν αγράμματοι.

    Κάποιες λίγες φορές τότε ερχόταν και στο σπίτι μας εφημερίδα. Όταν κατέβαινε ο πατέρας στην Λαμία ή έφερνε κάποια παλιά φύλλα που ήταν πλέον αχρείαστα για τον καφετζή.

    -- Διαφήμιση --

    Αν και το δεύτερο ήταν πιο σπάνιο καθότι οι εφημερίδες ήταν πολλαπλά χρήσιμες τότε.

    Τις τεμάχιζε ο μπακάλης και τις έκανε χωνί για να βάζει τα χύμα στραγάλια ή και τα διάφορα άλλα προϊόντα του. Κυρίως δε τις κρεμούσε από ένα σύρμα στην τουαλέτα και εν είδη χαρτιού υγείας. Τις χρησιμοποιούσε και ο πλανόδιος ψαράς ως χωνί για περιτύλιγμα της σαρδέλας.

    Προϊόντος του χρόνου η σχέση με την εφημερίδα έγινε σχέση αναγνώστη. Ερχόταν δε πλέον με το λεωφορείο η εφημερίδα στο χωριό και πιο μαζικά. Τα οικονομικά μας είχαν λίγο-λίγο βελτιωθεί και ο πατέρας την αγόραζε πια σχεδόν καθημερινά. Την άρπαζα πρώτος και σταματούσα  αποκλειστικά στο κομμάτι των αθλητικών στις τελευταίες σελίδες. Για την ΑΕΚ τον Παπαϊωάννου τον Αρδίζογλου τον Τόσκα. Κάτι βέβαια που εξόργισε τον πατέρα, πρώτον γιατί του την στερούσα και κυρίως γιατί ενδιαφερόμουν μονοθεματικά για τα του αθλητισμού.

    Η πρώτη μου προσωπική αγορά εφημερίδας και στα χρόνια του Γυμνασίου ήταν κάποια Δευτέρα και για πολλές Δευτέρες μετά. Είχε δε να κάνει με την Αθλητική Ηχώ και για την ενημέρωση  για τους ποδοσφαιρικούς αγώνες της Κυριακής. Την ξεκοκαλίζα στην κυριολεξία και μέσα σε χρόνο ρεκόρ.

    Από τα χρόνια του Λυκείου η σχέση αυτή δυνάμωσε και κατά παρότρυνση της φιλολόγου μου που θεωρούσε την εφημερίδα ως τον καλύτερο τρόπο αυτομόρφωσης και κυρίως για το ότι θα με βοηθούσε στην έκθεση για τις πανελλήνιες.

    Θυμάμαι χαρακτηριστικά πώς μου είχε προτείνει τότε να αγοράζω την Καθημερινή πράγμα που μου έμεινε συνήθεια της Κυριακής μέχρι και σήμερα.

    Άλλαξε βέβαια η Καθημερινή από τότε άλλαξα και εγώ, άλλος προς τη μία μεριά άλλος προς την άλλη, ποιος ξέρει άλλωστε για την απόλυτη αλήθεια. Απέμεινε όμως η συνήθεια.

    Στα πανεπιστημιακά χρόνια η σχέση με την εφημερίδα έγινε σχέση καθ’ εκάστης. Στον καιρό των έντονων αναζητήσεων και της φλόγας να αλλάξουμε τον κόσμο, το κομματικό έντυπο ήταν το αναγκαίο εργαλείο αυτοβελτίωσης αλλά και διαφώτισης των μαζών.

    Την Κυριακή δε είχαμε και ως καθήκον τη διακίνηση του κομματικού τύπου στις Δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης και με συγκεκριμένα πλάνα. Άλλο κεφάλαιο αυτό βέβαια και μάλλον εκτός θέματος ως προς το προκείμενο.

    Επιστρέφοντας το μεσημέρι στο σπίτι περνούσα πάντα από το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς για την εφημερίδα. Ήταν η εποχή που οι πιο νουνεχείς κρύβανε το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας και για το φόβο των Ιουδαίων. Εμείς οι νεότεροι τη διπλώναμε προκλητικά βάζοντας την στην τσέπη του μπουφάν ώστε ο τίτλος της να φαίνεται φάτσα κάρτα.

    Τη διαβάζαμε στο ξάπλα και με το πέρας την πετούσαμε στο πάτωμα. Στοίβα τα έντυπα κάτω από το κρεβάτι, όχι βέβαια από καμία κουλτούρα ανακύκλωσης αλλά από τεμπελιά. Η δε κυριακάτικη ανάγνωση ήταν πάντα με καφέ και πολλά τσιγάρα.

    Τον καιρό της στρατιωτικής θητείας, τα πρώτα χρόνια δηλαδή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, οι εφημερίδες ήταν ακόμα απαγορευμένες στο λόχο και το ΚΨΜ. Δινόταν τότε μία κινηματική μάχη από τους προοδευτικούς φαντάρους με ανυπακοή αλλά και πολλές τιμωρίες ώστε να επιτραπεί το διάβασμα της εφημερίδας το στράτευμα. Δεν ξέρω αν μέχρι και σήμερα αυτό έχει κατακτηθεί.

    Τα χρόνια πέρασαν μπήκαν στη ζωή μας τα πολλά τηλεοπτικά κανάλια και κυρίως το διαδίκτυο. Άλλαξαν πολλά πράγματα ακόμα και στον πυρήνα της λειτουργίας της ενημέρωσης. Οι κυκλοφορίες των Εφημερίδων μειώθηκαν δραματικά, συγκεντρώθηκαν δε τα περισσότερα έντυπα στα χέρια λίγων μεγαλοεπιχειρηματιών και ως η απόλυτη αντιποίηση της έννοιας της ενημέρωσης.

    Η σχέση μου όμως με το έντυπο καλά κρατεί και ως σχέση Σαββατοκύριακου πλέον. Το μέλλον βέβαια των Εφημερίδων φαντάζει ως άδηλο. Είναι όμως αυτή η μυρωδιά του χαρτιού που πάντα θα με συνεπαίρνει!

    ΜΟΙΡΑΣΤΕΊΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

    ΕΓΓΡΑΦΗ

    -- Διαφήμιση --

    ΠΡΟΣΦΑΤΑ

    ΣΧΕΤΙΚΑ
    ΑΡΘΡΑ

    Η ιστορία της Θ

    Γράφει η Ρία Καλφακάκου Η λεπτομέρεια στον πίνακα του...

    Κρατήστε τα τραγούδια και ’μένα ξεχάστε με!

    Δημοσίευμα στην ιστοσελίδα Sterea economy Αν υπάρχει ένας χώρος, ο...

    Ίταλο Καλβίνο: Δώδεκα συμβουλές προς επίδοξους συγγραφείς

    Από την ιστοσελίδα του Book Press Ο Ίταλο Καλβίνο, ένας...

    – Τρομάρα σου!

    Γράφει η Μαρία Κ. Υπάρχουν φορές που το μόνο που...
    -- Διαφήμιση --