26.2 C
Galatsi
Τρίτη, 25 Ιουνίου, 2024
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

    μαζί, αλλιώς, για όλα

    Ημερομηνία:

    -- Διαφήμιση --

    Ανάρτηση της Όλγας Αθανίτη

    Και κάπως έτσι, μέρα την ημέρα, νιώσαμε ξανά εκείνο το “μαζί στο δίκιο μας,” εκείνη τη ζεστασιά της πεποίθησης που δεν είναι μόνη της, αλλά πλεγμένη με την ανθρώπινη εγγύτητα. Το ανυπόκριτο νοιάξιμο. Την καλοσύνη. Αυτό το μην τα παρατάς, είμαστε κι εμείς εδώ.

    Και κάπως έτσι, σαν κάπως να ξεπλύθηκε από όσα τη λέρωναν και να έγινε πάλι ο εαυτός της, αυτή η λέξη που τόσα κακόπαθε, επειδή τόσο συγκινούσε: σύντροφε, συντρόφισσα, συντρόφια- ο δικός μας θησαυρός.

    -- Διαφήμιση --

    Θυμάμαι κάποτε, στα πρώτα-πρώτα νιάτα μου, τον Άγγελο Ελεφάντη να μου λέει για να με πειράξει λίγο- γιατί λες πως είμαστε σύντροφοι. Πότε φάγαμε μαζί; Επειδή αυτή είναι η ρίζα του συντρόφου. Αυτός που μοιράζεσαι την τροφή, το φαΐ σου. Όταν το φαΐ δεν ήταν δεδομένο, επομένως η μοιρασιά μπορούσε να κρατήσει ανθρώπους στη ζωή. Δεσμός ακατάλυτος.

    Σήμερα πάλι το φαΐ δεν είναι δεδομένο. Όπως δεν είναι η πρόσβαση στο νερό, το ρεύμα, όπως δεν είναι το “κεραμίδι πάνω από το κεφάλι” και μια βόλτα σε κάθε μεσαία και μεγάλη πόλη θα το δείξει.
    Σήμερα πάλι το σχολείο δεν είναι για όλους, το δημοτικό μπορεί αλλά το λύκειο, το πανεπιστήμιο, οι σχολές τέχνης, οι ξένες γλώσσες;
    Σήμερα πάλι η ζωή δεν είναι για όλους, επειδή η ζωή σου μετράει λιγότερο αν είσαι γυναίκα, ΛΟΑΤΚΙ, μετανάστης, πρόσφυγας, Ρομά, τοξικοεξαρτημένος. Μπορεί να τη χάσεις με χίλιες αφορμές. Κι αν αρρωστήσεις- όλοι αρρωσταίνουμε- πόσα έχεις να δώσεις για να τη σώσεις. Κι ας κάνουν γιατροί και νοσηλευτές σε ότι μας απέμεινε από δημόσιο νοσοκομείο, το καλύτερο τους.
    Σήμερα που δε ζούμε τις εποχές του Κιλελέρ, της Κατοχής, του ΕΑΜ ούτε καν του Πολυτεχνείου, βουλιάζουμε στην κινούμενη άμμο της ψευδαίσθησης πως είμαστε εντάξει.

    -- Διαφήμιση --

    Δεν είμαστε! Όταν ο πόλεμος είναι δίπλα, η ειρήνη δεν είναι στην πόρτα σου. Όταν σφάζονται οι γείτονες, δεν είσαι στο απυρόβλητο. Ό κόσμος πια είναι γειτονιά, επειδή μπορούμε να δούμε, να ακούσουμε, να μάθουμε τη φρίκη. Αφού μαθαίνουμε, δε μπορούμε να πούμε ότι δεν ξέραμε. Κι αφού ξέρουμε, αν μείνουμε σιωπηλοί, άπραγοι, απαθείς, γινόμαστε συνεργοί των θυτών και δήμιοι των θυμάτων. Ανοίγουμε το δρόμο να είμαστε εμείς τα επόμενα θύματα.

    Σήμερα ζούμε μη ζώντας σε έναν πλανήτη που απαξιώσαμε τόσο πολύ, ώστε να χρειαστεί να μας ξεφορτωθεί ως είδος για να ζήσει, ωσότου εκραγεί. Όσο ακόμα υπάρχει ελάχιστος καιρός, ας σώσουμε το οικοσύστημα μας, μαζί και τους εαυτούς μας. Είναι δική μας ευθύνη και μονόδρομος ώστε να συνεχιστεί η ύπαρξη μας.

    Στην κινούμενη μας άμμο, κανόνας είναι πως όσο κινείσαι σπασμωδικά για να ξεφύγεις, τόσο η άμμος σε καταπίνει. Εκτός αν δεν είσαι μόνος. Αν κάποιος σου φτάσει ένα σχοινί, ένα κλαρί, ένα χέρι να πιαστείς και να βγεις. Η κινούμενη μας άμμος μας καταπίνει αφού μας έμαθε πως ο καθένας είναι μόνος του και το “μαζί” είναι ανύπαρκτο ή απατηλό. Ξαναβρίσκοντας το ” σύντροφε” θυμάσαι πως το φαΐ, οι ευθύνες, η προσπάθεια, η κούραση, η ελπίδα, η χαρά το όνειρο είναι για να μοιράζονται.

    Και κάπως έτσι, επειδή μαζί θυμηθήκαμε, χαρήκαμε, κουραστήκαμε,  ονειρευτήκαμε και πεισμώσαμε,, βγήκαμε σ’ εκείνα τα ξέφωτα και τις πηγές που όταν ήμασταν πολύ φρέσκιοι στη ζωή, μας έμαθαν πως αυτά είναι η Αριστερά. Του τόπου και του κόσμου. Επειδή ο κόσμος είναι γειτονιά και χωρίς αυτόν ο τόπος είναι πλάνη.

    Για όλα τούτα και τόσα άλλα, μην καταδικάσουμε τους εαυτούς μας στην ανυμπόρια της θυματοποίησης μας, πρότερης, τωρινής και επελαύνουσας. Να πάμε. Να ψηφίσουμε. Αριστερά. Κι αφού ψηφίζουμε Αριστερά, σημαίνει ότι αποδεχόμαστε τη δύναμη της ψήφου ως κομμάτι της δύναμης της γνώσης, της σκέψης, του διαλόγου, της δράσης, της συμμετοχής τελικά, του άλλου υποδείγματος και πρότασης  ζωής. Εν ολίγοις, το “μαζί, αλλιώς, για όλα” Γιατί επιβίωση σκέτη, χωρίς ζωή αξιοβίωτη, ζωή ποιητική, τι νόημα έχει;

    Αύριο, εγώ ψηφίζω ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ .

    Δεν την ψηφίζω μόνο αλλά συμμετέχω και κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Για αυτό το “μαζί, αλλιώς, για όλα”, που μετά από χρόνια  ξαναβρίσκω.

    Και για εκείνο το τρυφερό και  παιχνιδιάρικο χαμόγελο του πατέρα μου, του Τάσσου μου, που συνόδευε πάντα την αρχή της ιστορίας- “στη ζωή που λες, παιδάκι μου…..” Γι’ αυτό!

    Καμίνι
    Καμίνι
    Μέλος της συντακτικής ομάδας του KAMINI.GR

    ΜΟΙΡΑΣΤΕΊΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

    ΕΓΓΡΑΦΗ

    -- Διαφήμιση --

    ΠΡΟΣΦΑΤΑ

    ΣΧΕΤΙΚΑ
    ΑΡΘΡΑ

    Πράξη αγάπης για τη χώρα

    Σκηνή κατά τη διάρκεια μιας αντιακροδεξιάς συγκέντρωσης στη Λυών.Διαδηλωτές...

    Κι όμως, αυτό το στάδιο επέλεξαν για τον τελικό

    Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα New York Times και...

    Θέλουν να πουλήσουν ιστορικό διατηρητέο μνημείο

    Ερώτηση προς τους υπουργούς Εθνικής Άμυνας και Πολιτισμού, υπέβαλε...

    Ένα άρθρο πριν από τη συνέντευξη του Γιώργου Τσίπρα

    «Η δυσοίωνη αριθμητική του “νέου ΣΥΡΙΖΑ”» ήταν ο τίτλος...
    -- Διαφήμιση --