28.4 C
Galatsi
Σάββατο, 22 Ιουνίου, 2024
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

    Μαργαρίτα Γιαραλή – Ένα πρόσωπο σύμβολο

    Ημερομηνία:

    -- Διαφήμιση --

    Aπεβίωσε σήμερα η αγωνίστρια της Αριστεράς Μαργαρίτας Γιαραλή.

    Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στα Γιάννινα. Φοιτήτρια της Ανωτάτης Γεωπονικής Σχολής, μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και μετά την επιβολή της δικτατορίας το 1967 ιδρυτικό μέλος της αντιδικτατορικής οργάνωσης “Ρήγας Φεραίος”. Με τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968 συντάχθηκε στις ανανεωτικές δυνάμεις του Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού. Συνελήφθη το 1968 και καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση, αποφυλακίστηκε με την αμνηστία τον Αύγουστο του 1973 και συνελήφθη ξανά μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ήταν γεωπόνος, υπάλληλος στην Αγροτική Τράπεζα Ελλάδος μέχρι τη συνταξιοδότησή της το 2008 και συμμετείχε στους συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς αγώνες σε όλη τη διάρκεια της ζωής της. Παντρεμένη με τον αγωνιστή του αντικτατορικού κινήματος και πρ. βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Νίκο Μανιό με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά.

    Ο Πάνος Λάμπρου έγραψε γι’ αυτή:

    -- Διαφήμιση --

    Από τα πρώτα πολιτικά κείμενα που διάβασα στα πρώτα μου εφηβικά χρόνια ήταν η “απολογία” καταπέλτης, η “απολογία” μανιφέστο της Μαργαρίτας Γεραλή στη δίκη του Ρήγα Φεραίου την περίοδο της χούντας. Ήταν από αυτά τα κείμενα που με ενέπνευσαν, που ξεσήκωσαν τη συνείδησή μου, που με οδήγησαν στην απόφαση να οργανωθώ στην οργάνωση που σημάδεψε τη ζωή μου, την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος.

    Χρωστάω πολλά στην Μαργαρίτα μας και ας μην το έμαθε και ας μην της το είπα ποτέ. Όταν την έβλεπα ένιωθα πάντα ένα ρίγος. Θαύμαζα αυτό το κορίτσι, όπως και το άλλο από την Πάτρα, την αγαπημένη Πόπη Τσεμπελίκου. Οι δυό τους είχαν την απίστευτη δύναμη να σταθούν μπροστά στους δήμιους και να μιλήσουν για τη δημοκρατία, τη λευτεριά, τον αγώνα των νέων, των φοιτητών και των φοιτητριών, για τον παράνομο “Ρήγα”.

    -- Διαφήμιση --

    Η Μαργαρίτα είναι πρόσωπο σύμβολο. Έτσι την κρατάω στη μνήμη μου.

    Το κείμενο της που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα left.gr στις 15 Οκτωβρίου 2012 και αναφέρεται στον διαχρονικό αγώνα κατά της κρατικής βίας.

    Γκρα­βα­ρί­της, Μά­λιος, Σμαΐλης, Κα­ρα­πα­να­γιώ­της, Μπά­μπα­λης, Κου­βάς, Θε­ο­φι­λο­για­νά­κος, Λά­μπρου, Κα­λύ­βας, Γκά­νος, Κα­ρα­μή­τσος, Τε­τρα­δά­κος, Τσέ­λι­γκας, Λε­πε­νιώ­της, Δί­πλας, Στα­μα­τό­που­λος…

    Πό­σοι πο­λί­τες αυ­τής της χώ­ρας γνω­ρί­ζουν την κύ­ρια ι­διό­τη­τα αυ­τών των προ­σώ­πων, έ­στω ε­νός, δύο, τριών. Για πιο πο­λ­λούς δεν το συ­ζη­τώ, ξέ­ρω ό­τι θα ζη­τού­σα πο­λ­λά. Σκέ­ψου, ρω­τάω για τους ε­πι­φα­νείς, για τα φη­μι­σμέ­να ε­πώ­νυ­μα στο πά­ν­θεο των χου­ντι­κών μη­χα­νι­σμών βα­σα­νι­σμού.

    Μας λέ­νε συ­χνά: οι λα­οί που δεν έ­χουν μνή­μη δεν έ­χουν και μέ­λ­λον. Όμως οι μνή­μες κα­τα­σκευά­ζο­νται με ε­πι­λε­κτι­κές ε­ξα­φα­νί­σεις, πα­ρα­λ­λα­γές, μυ­θο­ποιή­σεις. Το πα­ρε­λ­θόν παί­ρ­νει τη μο­ρ­φή που ε­πι­βά­λ­λουν οι κυ­ρία­ρ­χες α­ντι­λή­ψεις. Οι λα­οί φυ­λα­κί­ζο­νται σε μια πα­ρο­ντι­κή συ­ν­θή­κη. Αυ­τή η αι­χ­μα­λω­σία στο «ε­δώ και τώ­ρα» βα­σί­ζε­ται και ευ­νο­εί την α­να­πα­ρα­γω­γή των κυ­ρία­ρ­χων μη­χα­νι­σμών ε­ξου­σίας, που υ­πο­νο­μεύουν ο­τι­δή­πο­τε α­πο­κλί­νει α­πό την ε­πί­ση­μη λο­γι­κή.

    Η συ­νε­χής, α­διά­κο­πη πα­ρο­ντι­κή ει­κό­να, η κα­νο­νι­κό­τη­τα του ε­λ­λη­νι­κού κρά­τους, εί­ναι ει­κό­να που πά­ντα πε­ριέ­χει πά­σχο­ντα σώ­μα­τα. Εντυ­πώ­νε­ται πά­νω στα α­το­μι­κά σώ­μα­τα, αι­μά­τι­νη κι α­πό ε­κεί ε­ξα­κο­ντί­ζει την ε­ξου­σία της πά­νω στο κοι­νω­νι­κό σώ­μα, την κοι­νω­νι­κή συ­νεί­δη­ση και την ψυ­χι­κή λει­του­ρ­γι­κό­τη­τα.

    Εφό­σον, ε­πί δι­κτα­το­ρίας, η αι­μά­τι­νη ει­κό­να των βα­σα­νι­στη­ρίων, σε πρώ­το με­γά­λο πλά­νο, ή­ταν ο κύ­ριος και μό­νος τρό­πος α­νά­κρι­σης και α­πό­σπα­σης πλη­ρο­φο­ριών, ώ­στε κι ά­λ­λοι α­ντι­στα­σια­κοί να συ­λ­λη­φθούν, ας α­να­ρω­τη­θού­με για ποιο λό­γο σή­με­ρα βα­σα­νί­ζουν, γυ­μνώ­νουν, κα­κο­ποιούν, ε­ξευ­τε­λί­ζουν αυ­τά τα σώ­μα­τα των α­ντι­ρα­τσι­στών και των δια­δη­λω­τώ­ν;

    Η γλώ­σ­σα των βα­σα­νι­στών εί­ναι πά­ντα ει­λι­κρι­νής μέ­χρι α­η­δίας, α­πο­α­ν­θρω­πο­ποιη­μέ­νη, με την έ­ν­νοια της μη γλώ­σ­σας, δη­λα­δή της γλώ­σ­σας που στε­ρεί­ται τη συ­μ­βο­λι­κή διά­στα­ση.

    «Θα πε­θά­νε­τε ό­πως οι πα­π­πού­δες σας στον Γρά­μ­μο». Τι δεί­χνει η ει­κό­να; Το α­πό­λυ­το μαύ­ρο του σκό­τους, το α­δια­με­σο­λά­βη­το μαύ­ρο της α­κι­νη­σίας και του θα­νά­του, που χρειά­ζε­ται και ε­πι­κα­λεί­ται το κό­κ­κι­νο του αί­μα­τος για να υ­πά­ρ­ξει μέ­σω των κρε­ου­ρ­γη­μέ­νων σω­μά­των των ά­λ­λων, που ο­νο­μά­ζο­νται και κα­θυ­βρί­ζο­νται. Η ει­κό­να έ­χει, ο­φεί­λει να έ­χει και τη φαιά πα­ρου­σία του φό­βου. Να α­ποϊστο­ρι­κο­ποιή­σει, να α­πο­πο­λι­τι­κο­ποιή­σει, να α­πο­κοι­νω­νι­κο­ποιή­σει, να δια­λύ­σει κά­θε χώ­ρο δη­μό­σιο και ε­σω­τε­ρι­κό, ό­που θα μπο­ρού­σε να φω­λιά­σει ο α­ν­θρω­πι­σμός, η τρυ­φε­ρό­τη­τα, η ζωή και η σκέ­ψη.

    Οφεί­λει να φτιά­ξει την κα­ρι­κα­τού­ρα του κε­νού βλέ­μ­μα­τος που δεν βλέ­πει, του αυ­τιού που δεν α­κούει, της α­φής που δεν αι­σθά­νε­ται.

    Οφεί­λει να κα­τα­σκευά­σει το πλή­θος που φο­βά­ται, που η πα­ρου­σία του εί­ναι, ε­ντέ­λει, α­που­σία, μέ­σα στον μό­νο υ­πά­ρ­χο­ντα-ά­ρ­χο­ντα: τον ύ­που­λο πα­νι­κό.

    Οι φαιοί έ­ν­στο­λοι πρέ­πει α­νε­ν­δοία­στα να δια­τί­θε­νται ως ό­ρ­γα­να σε κά­θε εί­δους ε­πι­χει­ρού­με­νη κα­τα­στο­λή. Η φαιά προ­πα­γά­ν­δα ο­φεί­λει να α­να­πο­δο­γυ­ρί­ζει κά­θε γε­γο­νός και κυ­ρίως να συ­ντο­νί­ζει τον ε­κ­φο­βι­στι­κό λό­γο για ό­λες τις κα­τα­στρο­φές που ε­πί­κει­νται, αν κά­ποιοι ση­κώ­σουν κε­φά­λι. Το μαύ­ρο πα­ρα­κρά­τος, ντυ­μέ­νο σε μαύ­ρη “πο­λι­τι­κή” δύ­να­μη ε­φό­δων να πε­ρι­δι­νί­ζει τη να­ζι­στι­κή πα­νού­κλα στα κα­τώ­φλια των σπι­τιών, στους δρό­μους, στη Βου­λή.

    Όλα δε­μέ­να σε συ­μ­μα­χία που φα­ντά­ζει α­νί­κη­τη, που α­πο­πνέει και α­να­δί­δει έ­ντο­νη τη μυ­ρω­διά της δύ­να­μης, της σι­δε­ρέ­νιας ι­σχύος. Εδώ, δεν χω­ρά­ει α­μ­φι­βο­λία πρέ­πει να φι­λο­τε­χνη­θούν, στο πιο προ­νο­μια­κό ση­μείο της σκη­νής οι βα­σα­νι­σμοί του α­το­μι­κού σώ­μα­τος. Για­τί η μυ­ρω­διά του αί­μα­τος εί­ναι πα­νί­σχυ­ρο, μο­να­δι­κό α­ναι­σθη­τι­κό της σκέ­ψης, για­τί η ει­κό­να του ε­ξευ­τε­λι­σμέ­νου σώ­μα­τος εί­ναι ο σκλη­ρός πυ­ρή­νας του φό­βου. Αυ­τού του φό­βου που συ­νέ­χει τους πά­ντες, βα­σα­νι­στές και βα­σα­νι­ζό­με­νους και α­να­σύ­ρει την α­πε­λ­πι­σία της α­νη­μπό­ριας, που ό­λοι νιώ­σα­με σε κά­ποια στι­γ­μή της ζωής μας.

    Ήμουν 20 χρο­νών ό­ταν συ­να­ντή­θη­κα για πρώ­τη φο­ρά με αυ­τόν τον ω­κεά­νιο πό­νο, ό­ταν εί­δα το πρό­σω­πο του α­δη­φά­γου κτή­νους. Το ξα­να­συ­να­ντώ μα­ζί με τον κα­θέ­να που το βλέ­πει για πρώ­τη φο­ρά. Το ξα­να­συ­νά­ντη­σα πριν α­πό λί­γες μέ­ρες στη ΓΑ­ΔΑ. Ξέ­ρω πως θα το ξα­να­συ­να­ντή­σω σύ­ντο­μα. Όσο πιο πο­λύ φο­βού­νται οι βα­σα­νι­στές τό­σο πιο σί­γου­ρη εί­μαι πως θα πλη­θαί­νουν τέ­τοιες συ­να­ντή­σεις. Εί­ναι α­παί­τη­ση της ει­κό­νας, που λέ­γα­με πιο πά­νω.

    Αγα­πη­μέ­νοι μου νέ­οι σύ­ντρο­φοι στην πο­ρεία ο­δυ­νη­ρών ι­χνών του κτή­νους, εί­μα­στε δε­μέ­νοι σε μια α­κα­τά­λυ­τη α­ν­θρώ­πι­νη α­λυ­σί­δα του πό­νου και της ζωής μας.

    Αντι­πα­λεύου­με μνη­μο­νεύο­ντας τα τρα­γου­δά­κια που λέ­γα­με, ό­ντας παι­δά­κια, για να πε­ρά­σου­με κά­τι σκο­τει­νά μέ­ρη που τα φο­βό­μα­σταν, μνη­μο­νεύο­ντας κά­τι τρα­γού­δια του α­γώ­να για­τί οι πα­π­πού­δες μας εί­ναι α­πέ­θα­ντοι. Έτσι, με τα τρα­γού­δια μέ­σα μας ε­μείς, ί­σως πιο πο­λύ α­πό ά­λ­λους, μπο­ρού­με να δια­ρ­ρή­ξου­με το φαιό πλέ­γ­μα του φό­βου, να μην α­φή­σου­με το κε­νό στο βλέ­μ­μα. Εμείς που εί­δα­με το πρό­σω­πο του κτή­νους, πιο πο­λύ α­πό ά­λ­λους θα α­ντι­στρα­τευ­τού­με τη στρα­τη­γι­κή της έ­ντα­σης, που τό­σο πε­ρί­τε­χνα υ­λο­ποιεί το ε­λ­λη­νι­κό κρά­τος.

    Αυ­τό προϋπο­θέ­τει δια­ρ­κή α­γώ­να, που θα ση­μα­δεύει τη ζωή μας και α­παι­τεί α­ντο­χή, α­φο­σίω­ση και α­λ­λη­λε­γ­γύη. Άλλω­στε «και ο πό­νος δι­κός μας εί­ναι», ό­πως έ­λε­γε η για­γιά Λω­ξά­ντρα.

    Καμίνι
    Καμίνι
    Μέλος της συντακτικής ομάδας του KAMINI.GR

    ΜΟΙΡΑΣΤΕΊΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

    ΕΓΓΡΑΦΗ

    -- Διαφήμιση --

    ΠΡΟΣΦΑΤΑ

    ΣΧΕΤΙΚΑ
    ΑΡΘΡΑ

    Τον λένε Σίμον Κιέα

    Τα στοιχεία του κειμένου κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Συνυπογράφω Τον λένε...

    Τι πρέπει να κάνουν οι γυναίκες για να αρέσουν στους άνδρες

    Τι πρέπει να κάνουν οι γυναίκες για να αρέσουν...

    Γυάρος: Ο υπερτουρισμός αλλοιώνει και την ιστορία

    Με τον τίτλο «Τι σημαίνει για έναν τόπο όπως...

    Ένα έχω να πω και θ’ ακουστώ σαν μπούμερ

    Ανάρτηση του Άρη Καλαντίδη, δημοσιεύουμε με την άδεια του....
    -- Διαφήμιση --