28.4 C
Galatsi
Σάββατο, 22 Ιουνίου, 2024
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

    Του χρόνου τα καμώματα

    Ημερομηνία:

    -- Διαφήμιση --

    Γράφει η ψυχολόγος Ακριβή Κονιδάρη

    Περπατάς και ψάχνεις κάτι να θυμηθείς, τότε το βήμα σου γίνεται ασυναίσθητα πιό αργό.

    Άλλοτε πάλι θέλεις ν’ αποφύγεις μια ενοχλητική μνήμη ή σκέψη και τότε διαπιστώνεις ότι χωρίς να έχεις την πρόθεση, τρέχεις.

    -- Διαφήμιση --

    Έτσι παρουσιάζεται με τρόπο σχηματικό η σχέση μνήμης και βραδύτητας, ταχύτητας και λήθης σε πρόσφατο βιβλίο γνωστού και πολυδιαβασμένου συγγραφέα.

    Είναι μια εικόνα απλή και δυνατή που αν δεν διαβαστεί επιπόλαια κινητοποιεί το μυαλό για ν’ αρχίσει να κάνει διάφορους συσχετισμούς.

    -- Διαφήμιση --

    Σκέφτεσαι ας πούμε τους γρήγορους ρυθμούς των σημερινών τεχνολογικών κοινωνιών, τις βιαστικές κινήσεις όλων στις συναντήσεις, τα γεύματα και τα δείπνα εργασίας, τις πάσης φύσης δουλειές, αλλά και τις λύσεις ψυχαγωγίας.

    Θαρρείς ότι ο χρόνος δεν φτάνει ούτε καν γι’ αυτό, για να προετοιμαστεί δηλαδή κανείς ήρεμα και να ψάξει με την ησυχία του το θέαμα που θα τον ευχαριστήσει.

    Είναι μήπως οι γρήγοροι ρυθμοί υποδήλωση ουσιαστικής απραξίας; Η συνεχής κίνηση έχει μοναδικό της στόχο την ίδια την κίνηση και όχι την παραγωγή συγκεκριμένου έργου;

    Μήπως τελικά είναι αυτός ο κύριος λόγος για το ότι δεν αναζητεί κανείς την βραδύτητα του περιπάτου, των ρεμβασμών και των επιλεγμένων μοναχικών στιγμών, αλλά ψάχνει με αγωνία μια άλλου είδους λησμονιά;

    Αυτήν που πιστεύει ότι θα βρει στη συναναστροφή των πολλών για να κρύψει μέσα της την γύμνια των άσκοπων, ασυντόνιστων και χωρίς ουσιαστικό  περιεχόμενο κινήσεων του;

    Ή μήπως πάλι το ένα είναι τόσο οφθαλμοφανές και σίγουρο αποτέλεσμα του άλλου έτσι που τα λόγια και οι αναλύσεις περιττεύουν;

    Έπειτα η αίσθηση του ότι χάνει κανείς την επαφή που θα έπρεπε να έχει με το προϊόν της εργασίας του σε συνδυασμό με το άγχος να μην χάσει σπιθαμή από τον κεκτημένο χώρο στον οποίο όμως απλώς στέκεται, φαίνεται ότι είναι ο βασικός λόγος που αποδυναμώνει μέσα του τα όποια απομεινάρια θέλησης για δημιουργία. Κι αυτό με την σειρά του οδηγεί σε τεχνητή ταχύτητα των κινήσεων και των πράξεων για να ξεπεραστεί το κενό.

    Φαίνεται δηλαδή ότι ανοίγει ένας φαύλος κύκλος όπου ο άνθρωπος αποξενωμένος από τον ίδιο τον εαυτό, αποξενώνεται και από την σχέση του με την ζωή και την δουλειά του και έπειτα μην έχοντας να θυμηθεί και να σταθεί σε μνήμες του τρέχει, αναζητώντας ουσιαστικά την λήθη.

    Δεν τρέχεις πάντα για να ξεχάσεις ό,τι μπορεί να σου στροβιλίζει το μυαλό, αλλά και για να μην αναλογιστείς ό,τι δεν κάνεις, τις πράξεις και τα έργα που δεν πραγματοποιείς επειδή δεν “προλαβαίνεις” να έχεις όραμα και στόχους.

    Και ο χρόνος ο πανδαμάτωρ παίζει το δικό του παιχνίδι, ήρεμα κυλάει, χωρίς να βιάζεται παρασέρνει πόνους και μνήμες και αφήνει τις παλιές πληγές να μοιάζουν υπερευαισθησίες της νιότης.

    Εμείς πάλι παριστάνουμε τους αμέτοχους σε όσα κακώς έγιναν και τους αθώους για όλες τις πρωτοβουλίες που δεν πάρθηκαν, μια και η απόσταση που μας χωρίζει από τα γεγονότα του παρελθόντος προσφέρει το καλύτερο άλλοθι για την δική μας “αθώα” συμβολή. 

    Ο καθρέφτης λέει τα δικά του.

    Εμείς πάλι τον χρησιμοποιούμε για να διορθώσουμε τις ατέλειες του μακιγιάζ ή τον κόμπο στην γραβάτα. Ο χρόνος έχει βάλει το χεράκι του και η μνήμη δεν μπορεί να φτιάξει από την αρχή το πρόσωπό μας. Βλέπουμε και διορθώνουμε τις ατέλειες της σημερινής μας εικόνας, τα μάτια των δικών μας δεν μας κρίνουν γιατί γερνούν κι αυτοί κοντά μας και οι καινούργιες γνωριμίες δεν ξέρουν τίποτα για το χτες.

    Τα βλέμματα των παλιών μας φίλων είναι το δύσκολο. Μας ξαναθυμούνται και τους ξαναθυμόμαστε και αν οι δρόμοι που πήραμε είναι ανάλογοι, η έκπληξη δεν προλαβαίνει να γίνει πίκρα. Βοηθάει το τίποτα της κοινωνικής συναναστροφής να ξεχαστούμε.

    Μα αν ο ένας νιώσει προδομένος τότε μένουν και οι δυό αμήχανοι, ο χρόνος, οι μνήμες και τα ερωτηματικά συνωστίζονται περιμένοντας απάντηση και επειδή τεχνάσματα τόσο ικανά για να δώσουν την λύση δεν εφευρίσκονται έτσι εύκολα, η αμηχανία γίνεται βραχνάς.

    Τι να ειπωθεί για τις αμέτρητες ώρες της μηχανικής κίνησης και μετακίνησης ανάμεσα σε σταθμούς προσδιορισμένους από ανάγκες που δεν είναι δικές μας; Ο απολογισμός και οι δικαιολογίες δεν είναι το ζητούμενο.

    Οι επιλογές έχουν γίνει. Ακόμη και αν δεν έγιναν συνειδητά το βάρος τους παραμένει και πρέπει να μεταφερθεί παρακάτω, γιατί όλα βρίσκονται σε κίνηση και ο κάθε κρίκος πρέπει να κρατηθεί γερά από τον προηγούμενο και τον επόμενο, δεν υπάρχει καιρός για μετάνοιες και κυρίως δεν προβλέπεται καμμία αλλαγή πορείας.

    Έτσι οι ονειροπόλοι συνεχίζουν να οραματίζονται υπό τα ειρωνικά βλέμματα όσων τρέχουν για να προλάβουν, για να μην χάσουν, να μην βρεθούν εκτός.

    Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος κάποιος απ’ αυτούς να βρεθεί στην ίδια κατάσταση με τον κ. Κόυνερ όταν συνάντησε κάποιον που είχε να τον δει πολύ καιρό. “Μα εσείς δεν αλλάξατε καθόλου” του είπε ο άλλος καθώς τον χαιρετούσε. Ωχ, έκανε ο κ. Κόυνερ και χλώμιασε. 

    διαφ_Ακρ_κονιδαρη
    Προηγούμενο άρθρο
    Επόμενο άρθρο

    ΜΟΙΡΑΣΤΕΊΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

    ΕΓΓΡΑΦΗ

    -- Διαφήμιση --

    ΠΡΟΣΦΑΤΑ

    ΣΧΕΤΙΚΑ
    ΑΡΘΡΑ

    Το σταμάτημα του Ήλιου και τ’ αμίλητο νερό

    Κείμενο του Διονύση Σιμόπουλου, που δημοσιεύτηκε στο Γεωτρόπιο της...

    Όμηροι ψευδαισθήσεων

    Της ψυχολόγου Ακριβής Κονιδάρη Πριν αρκετά χρόνια, συγκεκριμένα το 1973,...

    Οργή και Θλίψη – Καλυμμένα συναισθήματα

    Της ψυχολόγου Ακριβής Κονιδάρη «Μα τι έπαθες ξαφνικά;» είναι μια...

    Γιατί οι ηλίθιοι νομίζουν ότι είναι ειδικοί

    Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα braining.gr σε μετάφραση Βασιλικής Σουλτάνη και...
    -- Διαφήμιση --