25.5 C
Galatsi
Σάββατο, 22 Ιουνίου, 2024
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

    Τουρισμός: να βοηθήσουν τ’ “ορφανό”, να δουλέψει να “τώρα που ’χει την ανάγκη”

    Ημερομηνία:

    -- Διαφήμιση --

    Φωτογραφία: Καμένα Βούρλα, 1975 – 1980

    Εχθές λάβαμε και δημοσιεύσαμε με τίτλο «Θέλετε, ειλικρινά, να μιλήσουμε για συνθήκες που μας πονάνε και μας ξεριζώνουν την ψυχή;» κείμενο στο οποίο αναγνώστης μας παρουσιάζει τις (κακές) εμπειρίες του ως εργαζόμενος στον τουρισμό. Το δημοσίευμα αναπαρήγαγε ο καλός φίλος Αποστόλης Ραζής, προσθέτοντας τη δική του, συγκλονιστική εμπειρία. Το δημοσιεύουμε με την άδεια του:

    -- Διαφήμιση --

    «Καλοκαίρι 1979, ο πατέρας μόλις έχει φύγει απ’ τη ζωή, ύστερα από μια ασθένεια τεσσάρων μηνών. Τρομακτική ανάγκη για δουλειά. Η κατεστραμμένη, οικονομικά και ψυχικά οικογένεια, παίρνει τον δρόμο της εσωτερικής εξορίας στις τουριστικές μαγικές χώρες. Η ανάγκη για άμεση εξεύρεση πόρων είναι αδυσώπητη. Στο μακρινό ’78 δεν υπήρχε ΕΣΥ, ενώ η “ασφάλιση” τότε εξασφάλιζε οικονομικά μια φτωχή κηδεία κι ένα ελάχιστο ποσοστό νοσηλείων, τα υπόλοιπα ήταν θέμα των πολιτών και της τσέπης τους.

    Μάννα κι ο μικρός τραβάνε στην Νιό. Ανταλλακτήριο συναλλάγματος κι έκδοση ακτοπλοϊκών εισιτηρίων. 16ωρη απασχόληση για ένα παιδί 14άρων και μια γυναίκα κουρασμένη, τσακισμένη μ’ αναγκεμένη.

    -- Διαφήμιση --

    Ο μεγάλος δέχεται τηλεφώνημα από συμμαθητή να πάει στα Καμένα Βούρλα γιατί ο πατέρας κι η μάννα του θέλουν να βοηθήσουν τ’ “ορφανό”, να δουλέψει στην ταβέρνα, να “κονομήσει τώρα που ’χει την ανάγκη τη μεγάλη”. Φοβερή ταβέρνα με 16ωρη απασχόληση. Για μεροκάματο “θα κανονίσουμε και μη φοβάσαι, εμείς είμαστε ‘δω”.

    Γκαρσονάκι λοιπόν 45 μέρες χωρίς ρεπό, χωρίς ένσημα, χωρίς ανάπαυση. Μόνο δουλειά, να προλάβω να σερβίρω όλα τα τραπέζια, να σκουπίσω, να καθαρίσω, να κάνω προετοιμασία, να βοηθήσω στα ψώνια. Τα χιλιόμετρα του Αμπέμπε Μπικίλα και του Τζών Ακι Μπούα μαζί. Ένα μαγαζί πετυχημένο, πάντα γεμάτο πρωί – βράδυ, μέχρις βαθείας νυκτός. Ωράριο συνεχές με ημίωρο διάλειμμα το απόγευμα στις 6:30΄ να προλάβω να φάω ένα παγωτό με κέικ στο “Πριγκηπικόν” σχεδόν δίπλα.

    Αλλά δεν έχω παράπονο, είχα την τιμή και τη χαρά να σερβίρω διάφορους δικαστές της Λαμίας, τον τότε επιθεωρητή εργασίας και τον προϊστάμενο τουρισμού του νομού, οπού μου τους σύστηνε με περισσό καμάρι, αλλά και υστεροβουλία ο πατέρας του φίλου και συμμαθητή μου. Έβγαλα υπεραξία να “ψωνίσει” όλα τα Βούρλα και τα Καμένα μαζί!

    Και τώρα το καλύτερο: Η αμοιβή μου για όλα ήταν 20.000 δραχμές “να στείλει στη μανούλα ‘τ, τ’ ορφανό” που μου τα έδωσε περίπου στο πρώτο δεκαπενθήμερο. Και φτάνει η τελευταία μέρα της αποχώρησης και της απαλλαγής του μαρτυρίου: Δευτέρα 20 Αυγούστου 1979. Ξυπνώ το πρωί ντύνομαι και κατεβαίνω να χαιρετήσω την οικογένεια που μου πρόσφερε δουλεία “τόση δουλειά” να εισπράξω τα μεροκάματα πλην των 20.000 και να πάω στο καλό να συνεχίσω τις σπουδές μου. Έκπληξη! Είναι παρούσα μόνο η μάννα, η πιο καπάτσα.

    Πού είναι οι υπόλοιποι;

    Φύγαν, πήγαν στη Λαμία για ψώνια.

    Μα καλά ο άντρας σου, κι ο συμμαθητής μου! Ούτε ένα αντίο; Τα μιστά μου;

    Ποια μιστά σου; Τόσα pourboir πήρες! Και για δες, άνοιξε μου το σακίδιο σου γιατί δεν εμπιστεύομαι, έχω παλιές εικόνες στο σπίτι…

    Το ‘’ψαξε και το σακίδιο, δε βρήκε τίποτα, μουρμούρισε μια συγνώμη και μου ευχήθηκε “Να πάω στην ευχή της Παναγιάς τ’ ορφανό”, ήταν και χριστιανή η κυρά Σταυρούλα βλέπεις, ενώ ο κυρ Νίκος ο άντρας της ΠΑΣΟΚος σκληρός και άτεγκτος σχεδίαζε το μέλλον μας από τότε. Όσο για τον Κωστάκη τον συμμαθητή, μάθαινε κι αυτός τα κόλπα! Εννοείται ότι ούτε χρόνο, ούτε χρήμα είχα να πάω στα δικαστήρια τους. Στα άλλα μαγαζιά τα γκαρσόνια έβγαζαν περίπου 75.000 χώρια τα pour boire».

    ΜΟΙΡΑΣΤΕΊΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

    ΕΓΓΡΑΦΗ

    -- Διαφήμιση --

    ΠΡΟΣΦΑΤΑ

    ΣΧΕΤΙΚΑ
    ΑΡΘΡΑ

    Τον λένε Σίμον Κιέα

    Τα στοιχεία του κειμένου κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Συνυπογράφω Τον λένε...

    Τι πρέπει να κάνουν οι γυναίκες για να αρέσουν στους άνδρες

    Τι πρέπει να κάνουν οι γυναίκες για να αρέσουν...

    Γυάρος: Ο υπερτουρισμός αλλοιώνει και την ιστορία

    Με τον τίτλο «Τι σημαίνει για έναν τόπο όπως...

    Ένα έχω να πω και θ’ ακουστώ σαν μπούμερ

    Ανάρτηση του Άρη Καλαντίδη, δημοσιεύουμε με την άδεια του....
    -- Διαφήμιση --